|
|
 |
| Üye Günlüğü - Defteri Üye günlüğünüze bu başlık altından ulaşabilirsiniz. |
| | Seçenekler | Stil |
18 Şubat 2026, 14:05
| #21 |
   |  [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Yuvamsın dediğim nerde şimdi? Göğsünde hissettiğim dinginliği nereye götürdüler? Huzur verdiklerimiz, bizden giderken en çok neyi götürüyor? İçimin bin yerinde çoğalan bu sızıya hiçbir doluluk merhem olmuyor. Söylesene… Ben neyi eksik sevdim, neyi geç anladım da bu ağrı hâlâ dinmiyor? Hayatımızdan uğurladıklarımız keşke gelirken getirdikleri valizleriyle birlikte çekip gitselerdi. Oysa onlar yalnızca izlerini bırakıyor; sessiz, görünmez, ama her yerde. Bu… öyle işte. Çünkü bazı bitişler, insanın içinden bir evi söküp götürür. ❤ 1 |
| |
|
02 Mart 2026, 23:14
| #22 |
| | [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Öyle güzeldin ki… Yıllardır motivasyon gelecek ve biz harekete geçeceğiz diye bekledik durduk. Yok beyaz ışığı görecektik, yok mumlarla gelmesini bekleyecektik. Bazen kendimizi ödüllendirince geleceğine inandık. Sanki heves dışarıdan gelen bir misafirdi de kapıyı çalınca başlayacaktık. Kimse de ne olursa olsun devam et demedi. Kimse “atla” demedi. Kimse motivasyon palavradır, önemli olan devam etme gücü diye fısıldamadı. Düştüğünde de, yorulduğunda da, bazen ölmek istediğinde de mühim olan o yola devam etmektir demedi. Kimse hayatı yoldayken düzenlemek gerektiğini öğretmedi. Hep kenarda hazırlanacak sandık kendimizi. Tam olalım, güçlü olalım, eksiksiz olalım… Öyle başlayalım istedik. “Şuna sahip olayım başlarım, şu tam olsun başlarım” derken ömrün çürüdüğünü çok geç öğrendik. Meğer hayat beklerken değil, yürürken şekillenirmiş. Çeyiz sandıkta değil, hayat devam ederken dizilirmiş. Beklemek bazen zarif bir sabır değilmiş; korkunun sessiz haliymiş. Hazır hissetmek bir başlangıç değil, bir sonuçmuş. Ve ben bunu çok geç öğrendim. Bazen biri yürüyordur ve sen onun yürüdüğünü görüp kendi ayağının altındaki yolu fark edersin. Belki de güzelliğin, beklememendeydi. İyi ki izledim seni Brittany. İyi ki yolumuz karşılaştı. ❤ 1 |
| |
|
03 Mart 2026, 13:20
| #23 |
| | [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Bir devir kapandı içimde. Sessizce. Alkışsız. Vedası bile fısıltı. Kimseye nasip olmadı o sevgili, kimse bilmedi nasıl usul usul sevdiğimi. Sabun köpüğü değildi hislerim, ama bir sabun gibi kayıp gitti yüreği ellerimden. Tutsam “karakteri yoksunu” diyeceklerdi, bıraksam “demek ki sevmiyor.” Ben de kendimi alıp gezmeye gittim. En azından kendimden gitmeyeyim diye. Aynalara baktım. Bir süre yüzümde onu gördüm. Gölgesi kirpiklerime kadar inmişti. Yine de her sabah saçlarımı taradım. Dağılmayayım diye. Tamamen kaybolmayayım diye. En çok yastığa başımı koyduğumda çekti içim sancısını. Gündüz güçlüydüm, gece kalbim çocuk. “Hobi edin” dediler. Kilometrelerce koştum. “Yeni şeyler yap” dediler. Kahkahalar attım, ama sol yanımdaki kuş boşluğu bir türlü dolmadı. Kuş uçtu. Yuvası kaldı. Şimdi söyleyin bana; Yuvayı yapan ev miydi, içindeki cıvıltısı mı? Bilmiyorum. Bildigim tek şey şu: Ben o yuvayı sevmiştim. Belki kuşu değil sadece, yuvada hissettirdiği evi.. ❤ 2 |
| |
|
03 Mart 2026, 23:47
| #24 |
| | [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Tamamen gizem, gerilim ve polisiye bir kurgu beklerken; psikolojik derinliğinle beni kendine hayran bıraktın. Bir Yunan mitolojisinin etrafında ustalıkla ördüğün hikâye, karakterlerin davranışlarını tek tek inceleyişin ve onların iç dünyalarına tuttuğun o ışık… Bu yüzden, seni yazar listeme ekledim. Benim için, sayısız ihtimali olan ama bir türlü kesin cevaba varamadığım bir çıkmaz sokaktın. Ortalarına geldiğimde zihnimde üç ayrı senaryo dolaşıyordu fakat öyle bir son yazmıştın ki, ters köşe oldum. Şaşkınlığımı hayranlığa dönüştü. Çok iyiydin. Gerçekten çok. ... Fotoğraf alıntı. ❤ 1 |
| |
|
08 Mart 2026, 00:48
| #25 |
| | [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Ne garip… Artık siliniyorsun hatıralarımda. İzin öyle soluklaştı ki bazen durup düşünüyorum: Gerçek miydi bütün bunlar? Sol yanımı yokluyorum sonra. Sanki bir şey arar gibi… Ama şaşırıyorum; çünkü sakin. O telaş yok. O hüzün, o acı, o ağrı… Hepsi yavaş yavaş çekilmiş içimden. Demek ki zaman, bazı yaraları kapatmıyor belki ama onların sesini kısıyor. Ve ben, ilk kez bu sessizliğin içinde kendimi dinliyorum. 👍 1❤ 1 |
| |
|
08 Mart 2026, 01:12
| #26 |
  |
Bazen sessizce ölür içimizde bir yerde. Esamesi okunmaz,adı duyulmaz. Emeğine sağlık. Bugünde ölenlere yas tuttuk. 👍 1
________________ "Milliyetçilik milleti olmayanlar için,Faşizmdir.." |
| |
|
14 Mart 2026, 00:37
| #27 |
| | [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Bazı kitaplar bittiğinde hemen kapatıp rafa koyamazsınız; bir süre durup düşünmeniz gerekir. Okurken sanki bir roman değil de, her gece çayımın yanında oturan bir arkadaşla sohbet ediyormuşum gibi hissettim. Öyle bizden, öyle tanıdık, öyle derinden bir hikâyeydi ki… Hikâyedeki bazı notalar, hatta isimler bile zaman zaman sol yanıma dokundu. İnsan bazen fark etmeden kendi geçmişine temas ediyor satırların arasında. O an içimdeki eski yaraları yokladım; hâlâ acıyor mu diye. Unutmadığımı fark ettim ama artık eskisi kadar şiddetli değildi. Belki de yaşanmışlıkların sonunda insanın kendisiyle yaşamayı öğrenmesi böyle bir şeydi. İyi ki okudum seni Feribe. Bana sadece bir hikâye değil, kendime dönüp bakma fırsatı da verdin.. |
| |
|
18 Mart 2026, 21:35
| #28 |
| | [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Günler mi geçti yoksa ben mi içlerinden sürüklendim, bunu ayırt edemiyorum artık. Kelimeler çekiliyor içimden, kendimden bahsetmek yavaş yavaş terk ediyor beni. Heyecan; bir zamanlar damarlarımda dolaşan o telaş.. şimdi adımı bile hatırlamıyor. Umutla zaten hiç anlaşamadık, o hep kalabalıktı ben hep biraz eksik. Sabahlar vardı, eylem bir alarm gibi çalardı içimde, kalkardım. Şimdi susuyor her şey ve ben uyanmakla uyanmamak arasında asılı kalıyorum. Kalabalığın ortasında isimsiz bir boşluk gibiyim. Kendi vatanımda yabancı bir gölge. Beni tarif edenler çok, beni anlayan yok. “Oysa öyle değil” demek var içimde ama kelimeler, çoktan tarafını seçmiş. ... Son zamanlarda az biraz soluklandıran, hoş tebessüm ettiren iki filmde kalsın iz defterimde.. [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] |
| |
|
23 Mart 2026, 13:33
| #29 |
| | [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Bir şeyler değişiyor içimde. Heyecan duyduğum, m Merak ettiğim her şey sanki içi boşaltılmış gibi… yavaş yavaş siliniyor. Yerini neyin doldurduğunu bilmiyorum. Bir dönüşümün içindeyim, bundan eminim. Ama bu, güzelleşen bir şey değil. Daha çok anlamını kaybedip yeniden aranan bir şey. Kanatlarımı kestim bir kaç zaman önce. Ne eskisi gibiydim ne de tamamen başka biri. En acısı da bu oldu. Boşlukta süzülen bir hayalet. Yolunu bulacak elbet, sadece zamanını bekliyor. ❤ 1 |
| |
|
24 Mart 2026, 21:25
| #30 |
| | [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Çocuktum. Arabanın camından sarkan saçlarım rüzgârla yarışır, yüzüme çarpan serinlik bana dünyayı verilmiş gibi hissettirirdi. Amcam direksiyon başında, hep aynı şarkıyı açardı: Cheri Cheri Lady. Koltuğun yanında İngilizce sözlükler taşırdı. Gözümde çok yakışıklıydı, çok havalıydı… En çok lunaparkın olduğu caddeden geçmeyi severdim. Daha uzaktan başlardı büyüsü; ışıklar göz kırpar, sesler birbirine karışır, hayat orada biraz daha hızlı, biraz daha renkli akardı. Şarkı son ses çalarken, bici bici tezgahları ritme kapılmış gibi sallanır, gondoldan yükselen çığlıklar gökyüzüne karışırdı. O anlarda dünya, sanki sadece dönmek ve gülmek için var gibiydi. Sonra zaman geçti. Sessizce, kimseye sormadan. Amcam yaşlandı. Şarkı sustu, lunapark yıkıldı, o renkli tezgahlar birer birer silindi sokaklardan. Sözlükler durdu belki bir rafın köşesinde; öğrenilemeyen bir dil gibi, yarım kalan bir heves gibi. Bugün eve dönerken, bir arabadan o şarkı sızdı sokağa. Bir anlığına zaman geri döndü sandım. Başımı çevirip baktım; ne o cadde vardı ne o ışıklar ne de o şehir… Ama içimde bir yer kıpırdadı. Anladım ki her şey kaybolurken, o kız kaybolmamış. Hiçbir şey kalmamış gibi hissedilen anlarda bile, içimdeki lunaparkta göz kırpıyor. Ve iyi ki var.. |
| |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| |
Normal
