[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Hiç şiddetli bir mide yarası geçirdin mi?
İnsanın bedeninin tam ortasında, görünmeyen bir boşluk açılır. Derin, karanlık bir çukur… Rüzgâr bile dokunsa sızlar. Uyursun, sızlar. Yürürsün, sızlar. Yaşamın en sıradan hareketleri bile acının içinden geçmek zorunda kalır.
İştahın değil sadece, neşen de kesilir.
Yemek değil, hayat ağır gelir.
Tam “bitti” dersin…
Ama acı, sabırsız bir misafir gibi, ansızın geri döner; bütün şiddetiyle.
Sonra iyileştirmeye başlarsın kendini.
Sıcaktan sakınırsın, soğuktan kaçarsın. Baharatı değil, hafifliği seçersin. Lokmalarını bile dikkatle alırsın; sanki her şey yeniden kanayabilir gibi.
Zaman geçer… yara kapanır. Mide iyileşir. Ama acı, bedenin terk ettiği yerde zihne yerleşirArtık sancı yoktur belki, fakat korkusu kalmıştır. İnsan yemeklere değil, ihtimallere temkinle yaklaşır. Her lokmada bir geçmiş yankılanır. Her tatta bir endişe gizlidir. Bir adım geride durursun. Çünkü bazı yaralar kapanır… Ama izleri insanın içinde yaşamaya devam eder.
Mevzu mide değil.
İyileştim. Çok uzun sürdü.
Ama acım hâlâ zihnimde.