[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Öyle güzeldin ki…
Yıllardır motivasyon gelecek ve biz harekete geçeceğiz diye bekledik durduk. Yok beyaz ışığı görecektik, yok mumlarla gelmesini bekleyecektik. Bazen kendimizi ödüllendirince geleceğine inandık. Sanki heves dışarıdan gelen bir misafirdi de kapıyı çalınca başlayacaktık.
Kimse de ne olursa olsun devam et demedi. Kimse “atla” demedi. Kimse motivasyon palavradır, önemli olan devam etme gücü diye fısıldamadı. Düştüğünde de, yorulduğunda da, bazen ölmek istediğinde de mühim olan o yola devam etmektir demedi. Kimse hayatı yoldayken düzenlemek gerektiğini öğretmedi. Hep kenarda hazırlanacak sandık kendimizi. Tam olalım, güçlü olalım, eksiksiz olalım… Öyle başlayalım istedik. “Şuna sahip olayım başlarım, şu tam olsun başlarım” derken ömrün çürüdüğünü çok geç öğrendik.
Meğer hayat beklerken değil, yürürken şekillenirmiş. Çeyiz sandıkta değil, hayat devam ederken dizilirmiş.
Beklemek bazen zarif bir sabır değilmiş; korkunun sessiz haliymiş. Hazır hissetmek bir başlangıç değil, bir sonuçmuş. Ve ben bunu çok geç öğrendim.
Bazen biri yürüyordur ve sen onun yürüdüğünü görüp kendi ayağının altındaki yolu fark edersin. Belki de güzelliğin, beklememendeydi.
İyi ki izledim seni Brittany. İyi ki yolumuz karşılaştı.