[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
İnsan, önce kendiyle mutlu/mutsuz olmayı öğrenmeliydi.
Sonra, başkalarıyla mutlu/mutsuz olmaya cesaret etmeli.
“Kendini sev” demiyordum; ama kendinin farkında ol.
Eksiklerini, kusurlarını tanı ve ancak ondan sonra başkasını misafir et. Ne seni ziyan etsin, ne de kendini.
Ne güzel kitaptın sen. İçinde taşıdığın duygunun ağırlığından mı, yoksa benim ruhumun çıkmazlarından mı bitişin uzadı, bilmiyorum. Ama yine de,
incelikle işlediğin duyguları sevdim.
Zarif ruhlar, hayatta en çok üzülenler olur. Belki de bu yüzden en derin izleri onlar bırakır. Şimdi seni,
buruk bir hüzünle mazinin rafına bırakıyorum...