[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Film sahnelerinde aşk mevzularına hiç ağlamadım. Ayrılıklar, kavuşamamak, yarım kalmış hikâyeler…
Beni hiç sarsmazdı. Bu yüzden hep aynı damgayı yedim: duygusuz.
Sanki kadın olmak, aşklara belirli bir şekilde üzülmeyi zorunlu kılıyormuş gibi. Oysa ben hâlâ çoğu insandan farklı bakıyorum aşka.
Benim anladığım, hissettiğim şey ile onların “aşk” dediği şey bir türlü uyumlanmadı.
Uymak zorunda mıydı? Değildi. Çoğu zaman bana biraz abartılı, hatta yer yer absürt gelirdi.
Ama başka bir şey vardı… Adını koyamadığım, nedenini uzun süre anlayamadığım bir şey. Ne zaman bir filmde ya da bir kitapta “ev” kaybı işlense,
bir insan yuvasından koparılsa, sokakta kalma ihtimali belirse içim parçalanırdı. Aşk hikâyelerine tek damla dökmezken,
evsiz kalan birine dakikalarca ağlayabilirdim. Bir insanın kapısız kalması, sığınacak bir yerinin olmaması,
gecenin bir yarısı bir kaldırımda kalakalması bana ölümden daha ağır gelirdi. Bu tepkinin nedenini bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum:
Benim kalbimi kıran şey, birinin gitmesi değil…
Birinin tutunacak hiçbir yerinin kalmaması.
Mavi Göz-Sokağa atılmakla tehdit edilen ve kalan çocuklara selam olsun...