[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Çocuktum. Arabanın camından sarkan saçlarım rüzgârla yarışır, yüzüme çarpan serinlik bana dünyayı verilmiş gibi hissettirirdi.
Amcam direksiyon başında, hep aynı şarkıyı açardı: Cheri Cheri Lady. Koltuğun yanında İngilizce sözlükler taşırdı. Gözümde çok yakışıklıydı, çok havalıydı…
En çok lunaparkın olduğu caddeden geçmeyi severdim. Daha uzaktan başlardı büyüsü; ışıklar göz kırpar, sesler birbirine karışır, hayat orada biraz daha hızlı, biraz daha renkli akardı.
Şarkı son ses çalarken, bici bici tezgahları ritme kapılmış gibi sallanır, gondoldan yükselen çığlıklar gökyüzüne karışırdı.
O anlarda dünya, sanki sadece dönmek ve gülmek için var gibiydi.
Sonra zaman geçti. Sessizce, kimseye sormadan. Amcam yaşlandı. Şarkı sustu, lunapark yıkıldı, o renkli tezgahlar birer birer silindi sokaklardan.
Sözlükler durdu belki bir rafın köşesinde; öğrenilemeyen bir dil gibi, yarım kalan bir heves gibi.
Bugün eve dönerken, bir arabadan o şarkı sızdı sokağa.
Bir anlığına zaman geri döndü sandım. Başımı çevirip baktım; ne o cadde vardı ne o ışıklar ne de o şehir…
Ama içimde bir yer kıpırdadı.
Anladım ki her şey kaybolurken, o kız kaybolmamış.
Hiçbir şey kalmamış gibi hissedilen anlarda bile, içimdeki lunaparkta göz kırpıyor.
Ve iyi ki var..