[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Adam alnını kadının başına yasladı.
Kadın, istemsizce, “Ne yapıyorsun?” diye sordu.
“Üşümüşsün,” dedi adam. “Nefesim ısıtır.”
Kadın dudaklarını birbirine bastırdı, sesi çıkmadan gülümsedi. O anda bedenler değil, ruhlar ısınmaya başladı. Ve ısınan her şey gibi, yavaş yavaş soyundular. Adam cesurdu; gözlemleyen, acele etmeyen, adım adım ilerleyen. Kadınsa bazen utangaç, bazen şaşkın ama her hâliyle canlıydı.
Kadın elini adamın boynuna koydu. Avucunun altında atan damarı, akan hayatı hissetti. Bu ritimle ruhunda bir şarkı başladı. Adam o şarkıyı duydu. Ve kadın fark etmeden, onu tanımlayan etiketleri birer birer çıkarmaya koyuldu. Kadın gözlerini kaldırıp baktığında adam zaten çıplaktı. Çünkü adama göre, nefesiyle ısıttığı bir kadının karşısına başka türlü çıkılmazdı.
Kadın o hâliyle dirildiğinde önce kızardı, sonra utandı. Adam, kızaran yere dokundu; dudaklarıyla, söze gerek duymadan. İkisi de sustu. Ama ikisi de durmadı. Çünkü ikisi de bunun burada kalmayacağını biliyordu. Bu bir an değildi.
Bu, ruhların dansıydı.
Maskesiz balo partisi bir..