İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..!

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Bir devir kapandı içimde.
Sessizce. Alkışsız. Vedası bile fısıltı.
Kimseye nasip olmadı o sevgili,
kimse bilmedi nasıl usul usul sevdiğimi.
Sabun köpüğü değildi hislerim,
ama bir sabun gibi kayıp gitti yüreği ellerimden.

Tutsam “karakteri yoksunu” diyeceklerdi,
bıraksam “demek ki sevmiyor.”
Ben de kendimi alıp gezmeye gittim.
En azından kendimden gitmeyeyim diye.
Aynalara baktım. Bir süre yüzümde onu gördüm.
Gölgesi kirpiklerime kadar inmişti.
Yine de her sabah saçlarımı taradım. Dağılmayayım diye. Tamamen kaybolmayayım diye.

En çok yastığa başımı koyduğumda çekti içim sancısını. Gündüz güçlüydüm, gece kalbim çocuk.
“Hobi edin” dediler. Kilometrelerce koştum.
“Yeni şeyler yap” dediler. Kahkahalar attım,
ama sol yanımdaki kuş boşluğu bir türlü dolmadı.

Kuş uçtu. Yuvası kaldı. Şimdi söyleyin bana;
Yuvayı yapan ev miydi, içindeki cıvıltısı mı?
Bilmiyorum. Bildigim tek şey şu: Ben o yuvayı sevmiştim. Belki kuşu değil sadece, yuvada hissettirdiği evi..