Yar üstüne yar seven, kendini insandan mı saydın?
Gönül hanesini pazar yeri sanıp, her gelene açmayı hüner mi sandın?
Bir kalbe iki sığmazken, sen kaç ruhu ahınla yaktın?
Verdiğin sözleri rüzgara savurup, haysiyeti hangi kuyuda bıraktın?
Dili bal damlayan sahtekar, dürüstlüğü hiç mi tatmadın?
Gözyaşını ekmeğine katık edenlerin feryadını duymadın mı?
Sırtını yasladığın o masum güveni, kaç kuruşluk hevese sattın?
Geceleri başını yastığa koyunca, uykunu hangi yalanla avuttun?
Vefayı tozlu raflarda unutup, ihaneti baş tacı mı kıldın?
Bir ömrü bir ana feda ederken, kendini baki mi sandın?
Aynadaki aksine bakmaya yüzün var mı, yoksa ondan da mı kaçtın?
Yar üstüne yar seven, sen aslında en çok kendine kıydın.
Emanet bir canı hoyratça harcarken hiç mi utanmadın?
Gönül kırmayı ibadet sayıp, vefayı karda mı bıraktın?
Kuytu köşelerde kurduğun o puslu hayatı, gerçek mi sandın?
Yar üstüne yar seven, sen dürüstlüğün adını hiç mi anmadın?
Yalanla örülmüş o sahte saltanatın elbet yıkılacak, duymadın mı?
Ahı alınan her nefes, bir gün boğazına düğümlenecek, korkmadın mı?
Yüzüne gülen her maskenin altında bir hançer saklı, görmedin mi?
Yar üstüne yar seven, sen insanlıktan payını hiç mi almadın?

Zaman zaman vazgeçmeli insan,rahatlamak için…
Hayatın kendisine ait olmayan bir şeymiş gibi geçip gidişini izlemeli.

“Neden ben?” diye sordum Tanrı’ya.
Bir şey söylemedi. Güldüm ve yıldızları izledim.
”Yaşamak güzeldi.”

∞