İnsan en çok da yarım kalan cümleleri unutamıyor.
Söylenemeyen sözleri, yaşanamayan anları, keşkeleri.
Zaman her şeyi değiştiriyor derler ama bazı duyguların üzerinden ne kadar yıl geçerse geçsin, bir şarkının ilk notasına saklanıp yeniden karşına çıkabiliyor.
O an anlıyorsun ki bazı insanlar gerçekten gitmiyor; sadece hatıralara dönüşüyor.
Ve bazı hatıralar, insanın yüreğinde ömür boyu taşımak zorunda kaldığı en güzel ama en ağır yük oluyor.
Geriye ise sessizce içimizi sızlatan anılar ve yaramızda kalan izler kalıyor.

Bazen insan öyle yoruluyor ki, artık hiçbir ışık yolunu aydınlatmaya yetmiyor.
Geçti diyorlar ama bazı şeyler geçmiyor, sadece sessizleşiyor.
İçinde taşıdığın eksiklik, zamanla acısını kaybetmiyor, sadece sen ona alışıyorsun.
Bir süre sonra gülmek de konuşmak da sadece bir alışkanlık oluyor.
Kimse fark etmiyor ama insan en çok kendi içinde kayboluyor.
Her gün biraz daha eksiliyor, biraz daha susuyor.
Bazı yaraların kapanması mümkün değil, onlar sadece kalbin en sessiz köşesinde yaşamaya devam ediyor.
Belki de en ağır yük, hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya çalışmak.
Çünkü bazen insanı karanlık değil, artık aydınlığa bile inanamamak tüketiyor.
Öyle bir an geliyor ki.
Ne birini bekliyorsun ne de bir mucizeyi.
Sadece günler geçsin istiyorsun.
Çünkü bazı yolların sonunda ışık yok, sadece yürümeye alışmış yorgun bir kalp var.

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Bazı şeyler yarım kalmadı, sadece bende sustu.
Eskisi gibi görünmekle eskisi gibi olmak arasında sessiz bir mesafe var artık.
Kimse fark etmese de insan bazı yerlerinden sessizce eksiliyor.
Ben yine aynı yerden bakıyorum hayata sadece artık gördüklerimi eskisi kadar anlatmıyorum.
Zamanla öğrendim her suskunluğun bir nedeni, her uzaklığın bir hikayesi olmuyor.
Bazen insan sadece kendine biraz daha yakın kalabilmek için geri çekiliyor.
İçimde kalanları kimseye anlatmadan, bazı şeylerin adını koymadan devam ediyorum.
Ne kırgınlığımı büyütüyorum ne de unutmuş gibi yapıyorum.
Sadece olduğu yerde bırakıyorum.
Belki dışarıdan bakınca hala aynıyım.
Gülüyorum, konuşuyorum, hayatın içinde bir yerlerde devam ediyorum.
Ama insanın içinde kimsenin görmediği değişimler oluyor.
Bazı şeylere eskisi kadar şaşırmıyor, bazı insanlara eskisi kadar anlam yüklemiyor.
Ve en önemlisi, kendinden eksilerek kimseyi tamamlamamayı öğreniyor.

Belki de en zor olan, hala içinde bir yerlerde taşıdığın şeyi kimseye anlatamamak.
Ne tamamen vazgeçebiliyorsun ne de eskisi gibi tutunabiliyorsun.
Arada bir yerde kalıyor insan; ne geri dönebiliyor ne de gerçekten gidebiliyor.
Bazı geceler sadece bir şarkı çalıyor ve susturduğun ne varsa yeniden konuşmaya başlıyor.
Belki de bazı insanları değil, onlarla birlikte hissettiğin halini özlüyorsun.

Ben galiba en çok da anlatamadıklarımı içimde büyüttüm.
Söylemek istediklerimi susturdum, kırıldığım yerlerde bile geçer deyip kendimi avutmaya çalıştım.