Bazen insan öyle yoruluyor ki, artık hiçbir ışık yolunu aydınlatmaya yetmiyor.
Geçti diyorlar ama bazı şeyler geçmiyor, sadece sessizleşiyor.
İçinde taşıdığın eksiklik, zamanla acısını kaybetmiyor, sadece sen ona alışıyorsun.
Bir süre sonra gülmek de konuşmak da sadece bir alışkanlık oluyor.
Kimse fark etmiyor ama insan en çok kendi içinde kayboluyor.
Her gün biraz daha eksiliyor, biraz daha susuyor.
Bazı yaraların kapanması mümkün değil, onlar sadece kalbin en sessiz köşesinde yaşamaya devam ediyor.
Belki de en ağır yük, hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya çalışmak.
Çünkü bazen insanı karanlık değil, artık aydınlığa bile inanamamak tüketiyor.
Öyle bir an geliyor ki.
Ne birini bekliyorsun ne de bir mucizeyi.
Sadece günler geçsin istiyorsun.
Çünkü bazı yolların sonunda ışık yok, sadece yürümeye alışmış yorgun bir kalp var.