Sokakları dolaştım da herkes döndü evine,
sende benim evimsin dönerim hep geriye.

Bu şarkı başladığında İstanbul’u değil içimde eksik kalan bir sesi dinliyorum.
Kalabalık bir şehir anlatıyor ama ben kalbimdeki boşluğu duyuyorum.
Işıklar yanıyor, vapurlar geçiyor, insanlar bir yerlere yetişiyor.
Zaman akıyor ama benim içimde bir yerde saat hep aynı anı gösteriyor.
Bir zamanlar yanımda olan o sıcaklık şimdi sadece bir hatıra gibi.
Adını anmadan özlemek ne zormuş meğer.
Bu şehir ne kadar büyükse yokluğun o kadar derin.
Ne İstanbul’un kalabalığı doldurabiliyor içimi ne de geçen yıllar hafifletebiliyor o ağırlığı.
Her dinlediğimde gözlerimi kapatıyorum.
Bir anlığına her şey eski yerinde gibi.
Sonra şarkı bitiyor.
Ben yine eksik kalıyorum.

Kaybettiğim şey sadece biz değil.
Biraz da bendim.
Şimdi toparlamaya çalışıyorum ama bazı eksikler insanın içinde kalıyor.

Bazen insan birini aramaz aslında.
Sadece onun bıraktığı boşluğu nereye koyacağını bilemez.
Neredesin? sorusu da tam olarak orada başlıyor bende; bir adres aramak değil bu, içimde kaybolmuş bir hissi bulmaya çalışmak gibi.
Söyleyemediklerim, yarım kalan cümlelerim ve içime gömdüğüm her şey bir yerde sıkışıp kalıyor.
Şarkıyı dinlediğimde sanki zaman biraz geri sarıyor gibi oluyor.
Konuşulmamış şeyler yeniden konuşulacakmış gibi, hiç gitmemiş gibi.
Ama sonra yine aynı gerçek.
Bazı insanlar gerçekten gidiyor ve geriye sadece yankısı kalıyor.
Neredesin?” diye sorarken aslında bir cevap beklemiyorum belki de.
Sadece içimdeki eksik parçayı seslendirmiş oluyorum.

Çabalarsın, yorulursun, geceni gündüzüne katarsın ama yine de yetmez.
İyi niyetle attığın her adım yanlış anlaşılır, her suskunluğun bile aleyhine yorumlanır.
Elinden gelenin en iyisini yaparsın fakat bazen yine de başaramazsın.
Çünkü seni anlamaya niyeti olmayanlar için daima eksik, daima hatalısındır.
Ne kadar verirsen ver, doymayanı memnun edemezsin; duymak istemeyene kendini asla anlatamazsın.

Bazen insan anlatacak çok şeyi olduğu halde susmayı seçiyor.
Çünkü bazı duygular kelimelere sığmıyor, bazı hikayeler de sadece içimizde tamamlanıyor.
Geriye dönüp baktığımda değişen şeylerin değil, bende bıraktığı izlerin farkındayım.
Belki bazı şeyler olması gerektiği gibi olmadı ama ben yine de içimdeki iyi tarafı kaybetmeden devam ediyorum.