Bu şarkı başladığında İstanbul’u değil içimde eksik kalan bir sesi dinliyorum.
Kalabalık bir şehir anlatıyor ama ben kalbimdeki boşluğu duyuyorum.
Işıklar yanıyor, vapurlar geçiyor, insanlar bir yerlere yetişiyor.
Zaman akıyor ama benim içimde bir yerde saat hep aynı anı gösteriyor.
Bir zamanlar yanımda olan o sıcaklık şimdi sadece bir hatıra gibi.
Adını anmadan özlemek ne zormuş meğer.
Bu şehir ne kadar büyükse yokluğun o kadar derin.
Ne İstanbul’un kalabalığı doldurabiliyor içimi ne de geçen yıllar hafifletebiliyor o ağırlığı.
Her dinlediğimde gözlerimi kapatıyorum.
Bir anlığına her şey eski yerinde gibi.
Sonra şarkı bitiyor.
Ben yine eksik kalıyorum.