Yorumlar

Mesafe · #1

“Senden bir tane daha var mı?” dediler.
Sanki ben değil,
sararmış bir fotoğraf, eski bir mektuptum.
Gülümsedim.
İçimde kanayan yeri saklayarak:
“Var,” dedim, “az kaldık…”

Bilmediler.
Kalmak, tamamlanmak değildi hiç.

Yalnız kaldım;
boğazıma kadar yükselen o sessizlikte.
Yarım kaldım;
en güzel yerinde susan, dili damağına yapışmış bir cümle gibi.

Eksik kaldım;
adı konmamış, kabuğu hiç kalkmayan bir yara gibi.

Hikâyem tam kalbine gelmişken,
yırtıldı ortasından.
Hevesim boğazımda eski bir düğüm;
ne yutuluyor, ne çözülüyor...

İnandığım ne varsa,
bir bir söküldü içimden;
köküyle, toprağıyla, canıyla.

Ama gitmedim.

Bazıları gider,
bazıları kalır.
Ben acıdan kaçanlardan değilim,
onu bir ömür taşıyanlardanım.
Bir mum gibi erirken bu bitmeyen düğünde;
ışığımı yine de kendime saklamadım.

Ve biz...
Yarım kalmayı göze alıp,
sadık kalabilen o son insanlarız.