|
|
 |
| | Makale Ayarları | Stil |
07 Nisan 2026, 19:22
| #1 |
 Kendinden İstifa Önce ismimi bıraktım kapının eşiğine, Sırf senin adın yankılansın diye odalarda. Benliğimi bir palto gibi asıp duvara, Senin gölgende ısınmayı menzil bildim kendime. Kendimi unutacak kadar çok sevmek... Ne büyük bir intiharmış meğer, Başkasına nefes olurken, kendi ciğerini sökmek. Avuçlarımda biriktirdiğim o saf niyetler, Hani o çiçek açsın diye uğruna dünyayı susturduğum, Şimdi kırık birer cam parçası gibi yerlerde. Senin nezaket dediğin, bir maskeymiş meğer, Benim kutsallarım, senin sofranda meze... Bir köşeye fırlatılan o emekler var ya, Hani o "olsun" diyerek üstünü örttüğüm yaralar, Şimdi hepsi birer yabancı gibi bakıyorlar yüzüme... İnsanlığın rafa kalktığı o soğuk iklimde, Hissizliğin o sağır kıskacında ufalanırken kalbim, Anladım ki, bir kalbi paramparça etmek için Zulme gerek yokmuş, duygusuzluğun yetiyormuş. Senin o buzdan krallığında, Ben yangın çıkaran bir mülteciydim sadece. İnsan kalmaya çalıştıkça, eksildi masumiyetin, Ben seni yücelttikçe, sen kendi sığlığında kayboldun. Bu bir veda değil, senden vazgeçip kendimi kazanmaktır. Sende bıraktığım ne varsa, O aciz sadakatim, o sahipsiz şefkatim... Hepsini alıp gömüyorum hiçliğin tam ortasına. Artık ne ismim senin yankın, Ne de kalbim senin yıkıntın. Kendimi bulmaya gitmiyorum, Ben, sende kaybettiğim o "beni" Sonsuzluğun deryasına bir sır gibi bırakıyorum. Gidiyorum... İnsanlığın uğramadığı o çorak kalbinden, Kendi enkazımı omuzlayıp, Bir daha hiç kimse olmamak üzere, Kendi sessizliğime iltica ediyorum. 👍 3❤ 1👏 2
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde