İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..!

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Uzun zamandır ilk kez yokluğunu düşündüm.

Bana hep derdin ki, “Senin zihnin hep yalnızlık çekecek.” Dalga geçerdim bununla. Ben kalabalık bir insanım sanırdım kendimi. Etrafımda insanlar oldukça yalnız kalmayacağımı düşünürdüm. Meğer insanın etrafında ne kadar insan olduğu, zihninin ne kadar yalnız kalacağını değiştirmiyormuş.

Birkaç gün önce komik bir şey oldu. Yeni keşfettiğim bir şarkıyı birine atmak istedim. Atacak birden fazla insan vardı. Ama kimseye atamadım. “Baksana,” diyeceğim herkesin ya bir süre sonra unutacağını ya da dinleyip geçeceğini düşündüm. Bir şey anlatmış olmanın, karşı tarafta küçücük bir iz bile bırakmayacağını hissettim.

"Şu filme baksana,” diyeceğim insanlar da vardı. Ama kim bilir, kimi hayatının telaşından, kimi zihninin duvarlarından başını kaldırıp bakmayacaktı bile.
Oysa sen öyle değildin.
Birçok şeyimi beğenmezdin. Sabah sabah gönderdiğim bir şarkıya, “Bu mu dinlenir? Berbatsın,” derdin. Ama dinlerdin.
Bir film gönderirdim, “Bu film için verdiğim dakikalara lanet olsun, dostum,” derdin. Ama izlerdin.
Bir şey gönderirdim, “Bence bu yetersiz. Şurası eksik, burası olmamış,” derdin. Benimle aynı şeyi düşünmezdin belki. Hatta bazen gönderdiğim şeyden hiç hoşlanmazdın. Ama üzerinde düşünürdün. Birkaç dakikalığına da olsa benim dünyama girerdin.
Şimdi anlıyorum; galiba insan her zaman kendisiyle aynı şeyleri seven birini aramıyor. Bazen yalnızca, “Baksana,” dediğinde gerçekten bakacak birini arıyor.
Bir şarkıyı birlikte sevmek değil belki mesele. Senin sevdiğin şeyi sevmese bile, neden sevdiğini merak etmek. Bir filmi beğenmek değil; senin neden o filmi izlemek istediğini önemsemek.

Belki senin “Senin zihnin hep yalnızlık çekecek,” derken kastettiğin buydu.
Çünkü insanın zihni, etrafında insanlar eksildiğinde değil; içinden geçenleri bırakacak bir yer bulamadığında yalnız kalıyor.
Ve ben son zamanlarda içimden geçenleri kimseye bırakmadan yaşamaya başladım. Bir şarkı içimde kalıyor. Bir film içimde eskiyor. Bir cümle, bir düşünce, bir heyecan… Hepsi dönüp dolaşıp yine bana geliyor.

Gittikçe çürüdüğümü hissediyorum.