[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]
Öyle zavallıydım. Bir iz aradım. Bıraktığım izimi. Belki dedim, hayatının bir yerine değmişimdir. Belki bir anım kalmıştır.
Belki bir sabah ansızın aklına düşmüşümdür. Belki gecenin sessizliğinde, hiç beklemediği bir anda ismim içinden geçmiştir. Aradım. Bulamadım.
En başta demiştim. "Hiç olmamış gibi yok olurum ömründe." Yine, yeniden, kendi sözümden vuruldum.
O cümle, yıllar geçse de kabuğu tutmayan bir yara gibi içimde kaldı.
Sonra düşündüm... Neden yaşıyorduk ki zaten? Belki de birinin ömründe unutulmayacak küçük bir iz bırakabilmek için.
Bir gülüşte, bir şarkıda, bir sokakta, bir kokuda hatırlanabilmek için.
Ama ben öyle sessiz silinmişim ki... Sanki hiç uğramamışım hayatına. Sanki birlikte yaşanan hiçbir gün olmamış. Bir iz bile kalmamış benden.
O an anladım; insan bazen bir ayrılığa değil, hiç yaşanmamış gibi unutulmaya ağlıyor.
Ve en çok da bu acıtıyor.
Bir gün ölsem, eksikliğim fark edilir miydi diye değil; zaten yokluğum, ben daha hayattayken başlamış gibi hissediyordum. İnsan, bir başkasının hatırasında yaşayamadığını düşündüğünde, kendi varlığından bile şüphe etmeye başlıyor.
Ama zaman bana başka bir şey öğretti. Bıraktığımız her izi göremeyiz. Bazı izler sessizdir; gösterilmez, konuşulmaz, hatta inkâr edilir. Bir insanın seni hatırlamıyor gibi görünmesi, sende hiç iz taşımadığı anlamına gelmez.
Belki de büyümek, bir gün dönüp şunu söyleyebilmektir:
"Ben, birinin beni ne kadar hatırladığı kadar var olmadım. Sevdim, yaşadım, dokundum. Ve bunların değeri, bir başkasının hafızasıyla ölçülemez."