İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..!

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Sevgili Kendim,

Yık şu duvarları ya da bırak, çürüsün içerden. O kıpır kıpır kuş artık çırpınmıyor, sesini yuttu çoktan. Sızayım dedim… Ama sen çatlaklarını bile ördün kendinle. Herkes için güldün. Bir kendine bakmadın. Herkese ağıt yaktın, kendi yasını boğdun içinde. Sesin vardı, kendine hiç değmedi. Herkese dost oldun, kendine karşı en acımasız düşmandın. Kimse sana senin yaptığını yapmadı. Herkesin umudunu çizdin yüzüne, kendine karanlıklar pay ettin.
Kanat mı? Sen uçmayı değil, düşmemeyi öğrendin sadece.

Dudağınla yanağının birleştiği yerde bir heves yok artık. Orası çoktan küllenmiş. Kirpiklerine takılan şey aidiyetsizlik değil, kimseye ait olamamanın yorgunluğu.

Ve ben kapına geldim defalarca. Her seferinde içeriden kilitledin. İzin vermiyorsun.
Çünkü biliyorsun biri girerse dağılacaksın.
Oysa… Ben seni öyle çok özledim ki.
Ve en kötüsü de sana ihtiyacım var.