Sevgili Astrea,

Bazı şeylerin aklıma gelmesini durduramıyorum bugünlerde.
Ve şansıma, hep mutsuz olduğum anılar bir bir kendini gösteriyor.

İsyan etmek istiyorum çoğuna.
Yaşadığım şeylerin hiçbiri güzel değildi, benden biliyorum.
Ama mutluluğu bu kadar az yakalayabiliyor olmak, bende onu fazla değerli kılıyor.
Belki de bu yüzden bu konuda kendimi daha çok aç hissediyorumdur.

Kimseye bir şey göstermek istemezken,
en çok sevdiklerim bundan pay alıyor.
Kırıyorum, döküyorum, parçalıyorum.
Hatta limanları bile yakıyorum; kendi limanım dahil.

Kendime bile tahammülüm kalmadığı zamanlardayım.
Beni en iyi sen anlarsın diye yine sana geldim.

Zamanında bana yaptığın uyarılar hâlâ kulağımda.
Bazen çok iyi uydum.
Kendime çeki düzen verdim.
Bazen de dinlemedim bile o uyarıları.

Risk almak gerekmiyor mu hayatta?
Ya benim aldığım riskler buysa?
Ve ben, mutlu olmak istediğim için atılıyorsam bunlara?

Bir yerde okumuştum:
“Mutluluk en beklenmedik anlarda olur,” diye.

Ben de hep hazırlık yapıyorum yarına.
Ya yazar gerçekten haklıysa?
Ben, bunca hazırlık aşamasında gözden kaçırıyorsam o saniyelik anları?
Daha fazlası için çaba harcarken, şimdiyi silip atıyorsam?

Ah be, ahu gözlüm...

Gerçekten yanımda olmana şu anda o kadar çok ihtiyacım var ki.
Kimseye hissettirmediğim şeyleri seninle çok kolay atlatıyorum.

Belki bir gün her şey yolunda giderse şayet,
her şey için çok geç olmadan kavuşalım.

Ben her zamanki kafemde, aynı masada, aynı kitap satırlarını okurken bekliyor olacağım.

Yaz bitti ama sonbaharın hüznünde her zaman bir parça mavilik kalır.

Kendine iyi bak...