Şimdi öfkeyle kalkıp yumruklasam şu duvarları?
Küfürler savursam, içimden çıkmasına mani olamayacağım o hayvandan korkup büyük bir nefret ve hışımla çıkıp gitsem şu kapıdan ne olur?
Ceketimi unuttuğumu ancak iki mahalle ötede fark eder, gururdan geri dönemez ve bakkal Hayri abinin ‘‘Hayırdır Tuncay?’’ deyip siyah poşete koyduğu biraları alıp sahildeki -en az yüreğin kadar soğuk ve sert- kayalıklara otursam ne olur?
Ne olur bir kaç gece de dişlerimi sıkarak ansam adını?
Pişmanlıkla özür dileyen sesini, benden af dileyerek büyük bir keder ve küçük bir umutla gözlerime bakan gözlerini hayal etsem?
Ah bir yapabilsem…

Geçen sene dense de
hani şu benden geçmeyen sene
Ocağın yedisi, saat üçün buçuğuydu.
Ve tabi soğuk..
-güzler güzelsiz çekilmiyor-
Öyle ki, hayallerimi yakarak ısındığım,
Başka hayatlara sığındığım,
Eksik, muhtaç zamanlardı.
Ve bilindiği üzere başka bir hayata sığınmak,
İnsanın kendi gerçeklerinden kaçmasıydı.
Bıraktın ellerimi.
Ocağın yedisi, saat üçün buçuğuydu
Fark ettim ki, gece baya karanlıkmış.
Ve tabi soğuk..
-Üşümek ne unutmuşum-
Bıraktın ellerimi, hatırladım.
Güzün suçu yok ya.
Mevsim yaz dahi olsa hatırlardım.
Söyle, hangi nehir çarptı bize
Su sızdı aramızdan?
Ben hayatı bir kenara koyup
Dinlenirken sende
Sen ne zamandır böylesine
Yoruluyordun bende?
Aşk bana nasıl bir körlük bahşetti ki,
İçimdeki seni dışımdakiyle aynı sandım.
Onca merhabaya şimdi
Bir Allah’a ısmarladık mı kafi gelecek?
Yüzlerimizden sıkılmış gibi
Birazda sırtlarımızı mı döneceğiz birbirimize?
Ocağın yedisi -kahretsin-
Gecenin bir vakti -kahretsin-
Sokakları yalnız mı ezeceğiz?
Ve tabi soğuk.. -kahretsin-
…

Bir parça kandırılabilir olmak, akılsızlıktan çok, saflıktır.
Ve hiçbir insan özündeki saflığı yitirecek kadar güvensiz bir mizaca evrilmemelidir.
İnanın bana: şayet -içindeki iyiliği koruma gayretiyle- onuruyla kaybeden insanların, haysiyetsizce kazanan insanlardan üstün olduğunu düşünecek kadar insansanız hala..

Bazı yenilgiler ve kimi kayıplar, insanlığının kazanmasını arzu edenlerin ödediği bir bedeldir.

Seviştiğimiz o gece, hani titreyen göğsüne yaslamıştım yanağımı da çırpınan kalbinin tam üzerinde soluklanmış, nemli teninin derinliklerinden sızan belli belirsiz bir fısıltı duymuştum.
Boynuna dokunduğunda dudaklarım yahut sıkıca sarıldığımızda birbirimize.. maddenin ötesinden çıka gelen o huzur dolu, tarifi imkansız ahenge saklanmış bir ses.
Kulakların idrakını aşan, ancak ruhun ile işitebileceğin tuhaf bir melodi..

Seni sevdiğimi çok daha önceden söylemiştim belki. Yanılmışım. Sevginin katmanları varmış sevgilim.
Ben o gün, özümün içinde kırılan bir kabuk hissettim. Seni sevmenin ihtişamını, varlığına muhtaçlığımı, etin ardında gizlenenleri..
Oysa ilk kez dokunmuyordum bedenine. Ama bu kez parmaklarım vücudunun içinden geçip gitmişti.
Sen bir ruhu okşadın mı hiç? Ve sonraki gece sahile inmiş, bir kuytuda mehtabı izlemeye koyulmuştuk hani. Susuyorduk. Konuşmaya hacet var mıydı sanki?
Hangi fani konu o anın değerini daha fazla arttırabilirdi ki? Birbirine dokunan iki sessizliktik artık. Aynı evde, iki pencere..