Aşk diliyordu adam
İstemenin yetmediğini biliyordu
Dokunduğu her hayal çökerken zihninde
Enkazdaki malzemeler ile hiç durmadan
Yenilerini inşa ediyordu
Doğmuştu bir kere
Kendinden kaçamaz, saklanamazdı

Korkmayı unutmuştu ya da
Bir gün öleceğini fark etmiş olmalıydı
Çaresizliği tanıyor, umut ile yaşıyordu
Bu yüzdendir ki
Aldanıyordu her tebessüme
Bir bakışa anlamlar yüklüyor
Çok çabuk kanıyor
Ve sonra hep kan-ıyordu
Zihni dolu, kalbi bir o kadar boştu çünkü

Çünkü
Aşk diliyordu adam
İçinden bir ses ona gülse de
Mucizelere inanmak istiyordu

Sana anlatacaktım aslında.
Ama gözlerim önce davrandı.
Bu yüzdendir ki sevgilim,
Dikenli her kelime biraz ıslaktır.

Farklı çiçeklerdik biz
Aynı göğe yükselen
Fallarında sevmiyor çıkan
Mevsimleri farklı çiçekler
Birbirimizin ölüşüne doğduk biz
Açtıkça birimiz öldü diğerimiz
Olur ya belki bir gün
Bir günlüğün arasına sıkıştırılır,
Karşılaşırız anılarda
Belki de aynı arı
İçine çeker özümüzü de
Birbirimize Karışırız

Benim evim manzaraya açılmazdı,
Semtimizde deniz yoktu.
Pencereden bakınca görünen
Hep aynı sokaklar, aynı duvarlardı.

Sonra sen geldin.

Ne bina değişti,
Ne sokakların yönü.
Ama nedense rüzgâr başka esmeye başladı.
Gökyüzü biraz daha mavi,
Akşamlar biraz daha uzun oldu.

Benim evim manzaraya açılmazdı,
Semtimizde deniz yoktu.
Sen gelince semt değişti,
Bütün mahalle deniz doldu.

Martılar uğramazdı buralara,
Ama ben seslerini duyar oldum.
Dalgalar vurmazdı kaldırımlara,
Ama içimde bir kıyı oluştu.

Şimdi soruyorlar bazen;
"Neyi bu kadar özlüyorsun?"

Bir insanı mı?

Yoksa onun dokunduğu her şeyi mi?

Bilmiyorum.

Bildiğim tek şey şu:

Sen gidince mahalle yerinde kaldı.
Ev yerinde kaldı.
Sokaklar da...

Ama deniz çekildi sevgilim.

Ve ben,
Bir zamanlar kıyısı olan bir şehir gibi
İçimdeki boşluğa bakakaldım.

Farklı çiçeklerdik biz, aynı göğe yükselen
Fallarında sevmiyor çıkan, mevsimleri farklı çiçekler
Birbirimizin ölüşüne doğduk biz,
Açtıkça birimiz, öldü diğerimiz
Olur ya belki bir gün,
bir günlüğün arasına sıkıştırılır, karşılaşırız anılarda
Belki de aynı arı içine çeker özümüzü de birbirimize karışırız.

Bir köprünün üzerindeyim Nalan
Karşımda sırtın, uzaklaşıyor anbean
Bacaklarım gururumun zincirlerine dolanmış
Dilim, geç kalınmış özürlerin koynunda
Suskunluğun çığlıklarıyla perçinlenmiş
Ve yanaklarımda nemli bir kaşıntı

Yokluğunun varlığımı yendiği yerdeyim Nalan
Gerisin geri dönmeli mi şimdi buradan?
Yahut çiğneyip bana dair ne varsa
Koşmalı mı sana?
Hangi yalvarış öldürür vedaları?
Hem bu acınası ihtiyaç, direniş midir sanki?
Düpedüz dileniş!