Kendinin zebanisidir insan. Hırs, güven ve şehvet ile.
Kendinin kurtarıcısıdır insan. Sevgi, emek ve tamah ile.

ruhuna sızmalı usulca
öpmeli hayallerinden
lakin korkmuyor değilim
ya kendimi onların içlerinde
göremezsem?

‘‘Başka bir yeteneğin var mı?‘’ dedi sırıtarak. Belli ki aklınca beni sevmek için bahane arıyordu.

‘‘Kalp atışlarımı istediğim zaman hızlandırabiliyorum mesela.‘’ dedim onun şaşkın bakışları altında. Nasıl yapabildiğimi merak etti tabi. Benden kat ve kat akıllı olan cep telefonumu çıkartıp ekranını gösterdim ona. Kendini gördü. Yüzüne yayılan tebessümü görebiliyordum ve böylece ona beni sevmesi için bir neden daha vermiş oldum. Ama o nedenleri değil beni sevecekti. Onlara tutunarak yaklaşacaktı bana. Umurumda değildi hiç bir neden. Ben onu istiyordum, o da beni… Nedenlerin canı cehennemeydi.

Biliyordum, intihar etmekti bu. Hayatta kalarak ölmenin bir yolunu bulmuş olmanın sevinci ile baktım gözlerine ve onların içindeki dipsiz derinliğe atladım.

neşeli şeyler de yazacağım bir gün
sırıtan çocuklar taşacak dizelerimden
gökkuşağını ve bulutları anlatacağım size
şayet bir gün, o da severse