|
Alıntı:
|
Ruhuna sızmalı usulca, öpmeli hayallerinden. Lakin korkmuyor değilim ya kendimi onların içlerinde göremezsem? |
Sevginin merdivenlerini tırmanıyor gönül Çıktıkça büyüyor adına tutunan her duygu Her hayal, her yara ve her derman Sensizliğe lanetler okuyor Duvarlarım, koltuklarım ve pencerelerim var Ev sanma böylesini: Ev içinde evsizlik, Ten içinde bencillik, ruh içinde çoksan da Epeyce bir sensizlik var Sessizliklere saklanan çığlıklar Derinlikleri örten sığlıklar var Lakin yetmiyor ki hiç bir var -öyledir ya sahi- Varların yetmediği yerde özlem başlar Kendi memleketinde gurbeti öğretir hani Hani ‘‘yarim’’ demenin o yarımlığı Gece, gündüz, yer ve göz arasında kalan o araf Buradasın işte: Bana benden yakın Ellerime uzakçasın.. |
Oysa ben de uzunca bir süre akıllıydım. Sonra bir şey oldu: Nasıl olduysa; cesurca düşünmeye, özgürce konuşmaya, merak etmeye, çocukça hayaller kurmaya ve istediğimi yapmaya karar verdim. Şimdilerde delisin diyorlar. ‘‘Asıl siz delisiniz!’’ diyorum. ‘‘Akıllı olmaya nasıl katlanıyorsunuz?’’ |
Bugün papatya toplayacaktım sana. Gel gör ki kıyamadım. Bir görsen yeni yeni filizleniyor hepsi. Bir güzellik için başka güzellikler ölmemeli. Bak ne diyeceğim sana: bu seferde gel, ben seni onlara götüreyim. Tam zamanı mevsimin. |
Adını öğrenmiştim o gün. Bir deprem, bir fırtına, bir sel, bir yangın. Anlayacağın, bin afat sardı aklımın ücralarını. Yirmi dokuz harflik, mütevazi alfabemizin, yan yana gelmiş, birbirinden farklı beş harfi… |
öyle ki, sevmişim diyor insan. yoksulluğu ancak yokluğun saymak, bilhassa gülmeyi gülmelerin olmadan yalan kılmak. törpülemek bir ömrü adındaki her harf ile. öyle ki, sevmişim diyor insan. bilmezdim, mesafelerin tecavüzü olurmuş aşka. ve kürtajı olmayan mecburi bir gebeliktir özlemek. |
Yeni evliydik Kıyafetlerini sevmiyordum Bir manzara bulsak Ben yine seni izliyordum ‘‘Aşk biter mi’’ diyordun Belli ki korkuyordun -oysa- ‘‘Bir ömre sığar mısın ?’’ Hiç sanmıyorum. Yeni evliydik. İş güç yoruluyorduk. Koşuyorduk birbirimize de Birbirimizde dinleniyorduk. |
Kapının önündeyim Fakat evine giremem Benim evime gel de diyemem İnsan, biz olunca belli ki Tek kişilik iki evi yıkıp da İki kişilik yeni bir ev inşa ediyormuş Duvarları güvenden, çatısı sevgiden bir ev Sıcak, berrak bir ev. |
Sen bana bağırdığını zannederdin. Oysa ben cenneti Yüksek sesle dinlerdim. |
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 14:43. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.11
Copyright ©2000 - 2026, vBulletin Solutions, Inc.
Copyright ©2019 - 2025 | IRCRehberi.Net