Öylesine.
 

Sırtımdan çıkardığım hançerleri eritip kendime bir zırh yaptım ama acıdan olduğu kadar sırtımı okşayan ellerden de mahrumum artık.

Depresif terazi erkeği de hiç çekilmez :D

Siz vicdanlarınızla nasıl barışabiliyorsunuz? Ben, nasıl desem, onun önünde kendimi bir türlü aklayamıyorum.

Benim turkcem bihayli zayif ya okuyunca kafam cok karisdi anlayamadim:dd

Bir sabah senin kim olduğunu sordu annem. Kahvaltı masasının başında kalakaldım. Adını sayıkladığım kaçıncı geceydi kim bilir. Ana yüreği işte.

Zekadan nefret ediyorum, aklı ile övünenleri de hiç anlamıyorum bu ara. Oysa bir delilin umursamazlığı ne bir lütuftur. Biliyorum delilik ile mutluluk arasında bir bağlantı var. Ne de olsa düşünmek, mutluluğun önündeki en büyük engel.

Sen ki uçan bir balon görünce sevinirsin lakin ben hüzünlenirim. Gördüğüm şey uçan bir balon değildir: aynı manzarada ağlayan bir çocuk görürüm ben. Belkide mutluluk bana göre değildir. Ama sen hep gül, ben izlerim.