Öldüğüm gün;Sözüm ola tüm kuşlara duyurun.O tertemiz masmavi havalarda avazları çıktığı kadar bağırsınlar.Öylesine bağırsınlar ki gökyüzü yarılsın.

Hep derdin ya ''Biz aynıyız''diye hayır,değildik.Yani o son noktayla kendi farkını yaratmış oldun kadın.Bahsederdik,sevdiğimiz şarkılardan tut,sevdiğimiz mekanlara kadar tepesinden tırnağına kadar.Beni bir tek sen anlardın,sanki içimi okurdun ya.O an sana sarılırdım,bu ince ve saçma detay bile beni çok mutlu ederdi.
Mutluluk sofrasından bir yudum su içip doydum derdim ben.
Bazen geceleri yatağıma uzandığımda,tavana karşı bakıyorum.Gözlerimi ne zaman kapatsam geçmişimin hançerleri yakalayıp duvara,çivi gibi mıhlıyor beni.
Ve o hançerlerin bana tek yapabildiği,gözlerimden yaş düşürmesi.İçinden kopup gelen bir çığlığın,dışarıya çıkamaması.Çocukken büyümeyi isterdim,şimdi ise ölmeyi.
7.5 milyar insan var ama,ben hala Pazar'da annesini kaybeden çocuk gibiyim.
Bu Dünya o Çarşamba Pazarı gibi Kadın.Türlü türlü insan var.Korkutan mı dersin,samimiyetle bakan mı,seni kendine çeken mi,çatık kaşlarla bakan mı.
Ben işte o hayat pazarında,seni kaybettim...
Seni arıyorum.
Bulduğum zamanki heyecanımı,mutluluğumu ve gözyaşlarımı benimle paylaşabilir misin ?
Ben bunu çok istiyorum da...