Aşk bazen kalbin değil aklın gömüldüğü bir yerdir,
Ve sen beni toprağa değil sustuğum cümlelere gömdün,
Islak kalan yanaklar susuzluğa doymuş bir bakış etrafta,
Ben parmaklıklara tutunup dua eden bir adamım,
Sevdiği kadının gülüşünü cennet sanan bir meczuptan ne beklenir ki,
Hani bazen her şey üst üstte gelir de yorulur ya insan,
İşte tam da o anda gökyüzüne bak gör ki en kara bulutlar bile dağılır bir gün,
Unutma en büyük zaferler hiç vazgeçmeyenlerindir,
Küllere dönse de umut bir gün yeniden filizlenir.
Bazen anneme sarılıp ağlamak istiyorum ama neden ağladığımı sormasın,
Mesela hayat bazen seçim hakkı vermez insana yaşamak istediğin gibi değil,
Yaşanması gerektiği gibi yaşarsın hüzünlü ve çaresiz,
Bu sabah duvarda bir çatlak gördüm, daha önce var mıydı bilmiyorum,
Saçma bir şekilde benzetiyorum duvardaki çatlağı senin gülüşüne,
Çünkü en iyi bilir çatlaklar kırılmayı.
Bir zamanlar dudakların kenarların da bulunurdu yukarı bakan bir çizgi,
Şimdi ise bu hücrenin duvarın da ama senin parçan hala buraya sinmiş vazıyette,
Çok yorgunsun biliyorum ama yüzüm daima gülecek çünkü her şey güzel olacak biliyorum,
Sadece zamana ve sana ihtiyacım var,
Toprağın suya hasret kalması gibi bir daldaki yaprağın kopmamak için direnmesi gibi…