|
|
Dün, 21:29
| #1 |
 Kendine Sığmak Bir yerden sonra kaçmak da yoruyor insanı. Gittiğin her yerde aynı ağırlık oturuyor omuzlarına, adı değişiyor sadece. Dokunanlar oldu elbet, ama hiçbiri rastgele değildi. Bazıları iz bıraktı, bazıları iz sandığını söküp aldı. Canın yandı, çünkü senden gidenin sana ait olduğuna inanmıştın. Oysa kırılan şey senden çoktan kopmuştu. Bu bir düşüş değildi, sessiz bir vazgeçiş hiç değil. Daha çok, üstünde taşımaktan kamburlaştığın bir kabuğun çatlamasıydı. Şimdi içinde açılan yere bakıyorsun. Ne kaçıyorsun ne de adını koyuyorsun. İlk kez eksilmenin ardından gelen sessizlik seni korkutmuyor. Eksilmek değilmiş bu; fazlalıkları atıp sonunda kendine sığmakmış. 👍 2❤ 1👏 2 | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde