Bir yerden sonra kaçmak da yoruyor insanı.
Gittiğin her yerde
aynı ağırlık oturuyor omuzlarına,
adı değişiyor sadece.
Dokunanlar oldu elbet,
ama hiçbiri rastgele değildi.
Bazıları iz bıraktı,
bazıları iz sandığını söküp aldı.
Canın yandı,
çünkü senden gidenin
sana ait olduğuna inanmıştın.
Oysa kırılan şey
senden çoktan kopmuştu.
Bu bir düşüş değildi,
sessiz bir vazgeçiş hiç değil.
Daha çok,
üstünde taşımaktan kamburlaştığın
bir kabuğun çatlamasıydı.
Şimdi içinde açılan yere bakıyorsun.
Ne kaçıyorsun
ne de adını koyuyorsun.
İlk kez
eksilmenin ardından gelen sessizlik
seni korkutmuyor.
Eksilmek değilmiş bu;
fazlalıkları atıp
sonunda
kendine sığmakmış.