![]() |
| | #1 |
| Eylül’ün naifliği dökülüyor üzerimize Döküldükçe serinliyor Yaz akşamları güze dönüyor Sıcağı sıcağına başlamış yaz aşkları bitiyor Eskiye dönülüyor, eskimiyor Yaprak da ağaçtan sıkılıyor haliyle Toprağa dönüyor Rüzgar hakimiyetini kurmaya başlıyor yavaştan Yaprakları birbirine düşürüyor Yazlıkçılar terk ediyor ardından parmak arası terlikleri Ha koptu ha kopacak Ama belli bu yazı hakkıyla çıkaracak Mavi beyaz masalar brandaların altına çekiliyor bile Kahverengiye yer veriyor Deniz kabukları son kez toplanıyor Kış çiçeklerinin saksılarına süs olmak üzere Denizden meltem esiyor Tuzlu ve nemli Son kez yakılıyor sahilde ateş Gitarın tellerine dokunuyor yanık bir ten Bu sefer hep bir ağızdan söyleniyor “Akdeniz akşamları” Yaz fasulyeleri dolaba, güz fasulyeleri sofralara giriyor Yeşil sarıya dönüyor, sarı kızıla Gün kısalıyor Geceye kalıyor insan Geceye kalan hasrete kalıyor yine Umutlu, güneşli günler hüzne çalıyor Hüzün şiire Mevsim dönüyor kısacası Hazır mevsim bile dönmüşken Çekinme sen de dön Güz gibi hoş gel. 👍 1 | |
| |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| |