ANLAMSIZ 🖋️🍂 - IRCRehberi.Net- Türkiyenin En iyi IRC ve Genel Forum Sitesi

**guastafeste** · 17 Mart 2026, 03:21

ANLAMSIZ

sana şiirler yazmayı düşünmüştüm, derin acılarla yazılmış hikayelerimden küçük küçük paragraflar okumayı belki de bilmiyorum. ağıtlar yakan sesimle, bayramlık sevinçleri kucaklayan şarkılar da söyleyebilirdim artık emin değilim.

küçük saksılara fesleğenler, cam önlerine sarmaşıklar ve menekşeler dizmiştim. sokaktan geçen bütün çocuklara nasihatler tembihledim. gecenin beşinde, sabahın köründe, akşamın kızıllığında benim gibi kendisini, başka birinin yokluğuna çivileyen herkese birer bira ısmarladım. hırkalar dağıttım sokakta oynayan ve sırtı terleyen yalnızlık şehrinin bütün çocuklarına. metro istasyonunda bir kadına gülümsedim, bir kediye sarıldım yalnızlığın şiddetlendiği anlarda, bir sigara yaktım.

yağmur yağdı, bütün acılarımdan soyundum, kirlerimden arındım. dökündüm içimi dışarıya doğru, darmadağındım. sabah aynı yolu defalarca tekrar ederek gitmeme rağmen işe yine karıştırdım, kayboldum. aynı büfeden gazeteler topladım, içimden çıkardım aklıma kazınmış anıları. sonra durup bir ışıklı tabelanın önünde gelsen diye bağırdım, olanca hiddetimle bütün şehirde yankılandın.

ne acıklı ve ne aptalca değil mi? bunca his karmaşasının, akıl tutulmasının yanında, hala adını ve sana ait hisleri sayıklıyor olmak. karşıdan karşıya geçerken küçük bir çocuk gibi içimden ağlamak geldi, koskoca caddenin ortasına bağdaş kurup yoruldum artık diye zırlamak, kendimi oradan oraya atıp dövünmek geldi içimden. birileri anlasın istedim, neyin var diye sorsun, içimden çıkarıp acımı görsün istedim. dövünmek istedim. Lakin sessizce yoluma devam etme gereği duydum aklımdan bütün bunlar hızlandırılmış bir film sahnesi gibi geçerken. sadece yoruldum diye bildim ve fiziki bir yorgunluk değildi bahsettiğim. halim kırık döküktü ve ruhen tükenmiştim artık.

bu acıyla daha ne kadar devam edebilirdim, daha nereye kadar taşıyabilirdi dizlerim beni bilmiyordum. bir insan huzurunun kıyısına ruhunu demirlemek ve ölene kadar orada konaklamak arzusuyla yanıp tutuşuyordum ve aynı zamanda gitmek hayali kaplıyordu içimi çaresizlik içinde. bir şehirden, bir evden, bir odadan gitmek hayalinden bahsetmiyorum. kendimden, kendi aklımın içinden, aklımdakilerin hiddetli dile gelişlerini ardımda bırakıp gitmekten[/color] bahsediyordum ve dünya yani beni bir kere bile duymamış olan dünya, bir kere daha tekrarlıyordu kendini. anlaşılmıyor, anlamsızlaşıyordum.

**Reyhan** · 17 Mart 2026, 08:18

satirlarini okuyunca Kavafis'in bir siiri düstü zihnime , keske biz gidince zihnimiz , kalbimiz bizimle gelmese ama olmuyor iste..

"bir baska ülkeye, bir baska denize giderim dedin
bundan daha iyi bir baska sehir bulunur elbet.

yeni bir ülke bulamazsin, baska bir deniz bulamazsin
bu sehir arkandan gelecektir... "

**czmert** · 17 Mart 2026, 10:01

Açıkçası bu yozlaşmış ortamda herkes, hepimiz yalnızız... Fakat hepimizin derinliği farklı.
Yaşadığımız acılar, olaylar, hayatımızdan gelip geçen kişiler, beklentiler, neyseler veya keskeler.
Bizde ki içimizde ki yalnızlığın derinliğini belirler.

Bütün sorgu ve seslerin de biteceği bir an mutlaka vardır diye düşünüyorum. İnsan eninde sonunda kendini telaffuz etmekte zorlanmadığı bir yer bulur. Bu konuda ben halen umutluyum.

Bu illaki bir kişi olmalı değil tabi. Kimisi satır aralarında bulur kendini, kimisi cami avlusunda,kimisi yollarda kimisi ağlayarak yaşadığı anıları gülerek anlattığında.

Alıntı:

“Koşmak istiyorsan koş, birlikte yapabileceğin bir arkadaş arama.
Er ya da geç, beşinci ya da yirminci koşunda,
senin gibi düşünen insanlar seni bulacaktır.”

**Raina** · 17 Mart 2026, 10:01

Emeğine sağlık

**KaRaR** · 17 Mart 2026, 10:18

Yüreğine sağlık

**czmert** · 17 Mart 2026, 12:01

Emeğine sağlık Üstad ✨

iz` · 17 Mart 2026, 12:25

Emeğinize sağlık

**Caitlyn** · 17 Mart 2026, 13:06

Gerçekten okurken insanın içine işleyen bir metin olmuş. Duygular o kadar yoğun ve sahici aktarılmış ki bazı yerlerde kendimi buldum diyebilirim. Özellikle yalnızlık hissini ve insanın kendi içinde kayboluşunu anlatışın çok etkileyiciydi. Betimlemeler de ayrı güzel; saksılardan, sokaktan geçen çocuklardan, o küçük detaylardan kurduğun dünya çok canlı hissettirdi.

Bazı cümleler var ki direkt durdurup düşündürüyor insanı. O içsel yorgunluk hali, fiziksel olmayan o tükenmişlik… gerçekten çok iyi geçmiş.

Kalemine sağlık, emeğinize sağlık çok güzel olmuş 🙏

Kardelen · 17 Mart 2026, 19:36

Anlamsız

Emeğine yüreğine sağlık

**LeoPardeSs** · 18 Mart 2026, 00:34

Gerçekten çok güzel anlamlar ve hisler barındıran bir yazı.emeğinize yüreğinize selam olsun..

17 Mart 2026, 03:21	#1
guastafeste ✓ "non fare il guastafeste!"	ANLAMSIZ 🖋️🍂 ANLAMSIZ sana şiirler yazmayı düşünmüştüm, derin acılarla yazılmış hikayelerimden küçük küçük paragraflar okumayı belki de bilmiyorum. ağıtlar yakan sesimle, bayramlık sevinçleri kucaklayan şarkılar da söyleyebilirdim artık emin değilim. küçük saksılara fesleğenler, cam önlerine sarmaşıklar ve menekşeler dizmiştim. sokaktan geçen bütün çocuklara nasihatler tembihledim. gecenin beşinde, sabahın köründe, akşamın kızıllığında benim gibi kendisini, başka birinin yokluğuna çivileyen herkese birer bira ısmarladım. hırkalar dağıttım sokakta oynayan ve sırtı terleyen yalnızlık şehrinin bütün çocuklarına. metro istasyonunda bir kadına gülümsedim, bir kediye sarıldım yalnızlığın şiddetlendiği anlarda, bir sigara yaktım. yağmur yağdı, bütün acılarımdan soyundum, kirlerimden arındım. dökündüm içimi dışarıya doğru, darmadağındım. sabah aynı yolu defalarca tekrar ederek gitmeme rağmen işe yine karıştırdım, kayboldum. aynı büfeden gazeteler topladım, içimden çıkardım aklıma kazınmış anıları. sonra durup bir ışıklı tabelanın önünde gelsen diye bağırdım, olanca hiddetimle bütün şehirde yankılandın. ne acıklı ve ne aptalca değil mi? bunca his karmaşasının, akıl tutulmasının yanında, hala adını ve sana ait hisleri sayıklıyor olmak. karşıdan karşıya geçerken küçük bir çocuk gibi içimden ağlamak geldi, koskoca caddenin ortasına bağdaş kurup yoruldum artık diye zırlamak, kendimi oradan oraya atıp dövünmek geldi içimden. birileri anlasın istedim, neyin var diye sorsun, içimden çıkarıp acımı görsün istedim. dövünmek istedim. Lakin sessizce yoluma devam etme gereği duydum aklımdan bütün bunlar hızlandırılmış bir film sahnesi gibi geçerken. sadece yoruldum diye bildim ve fiziki bir yorgunluk değildi bahsettiğim. halim kırık döküktü ve ruhen tükenmiştim artık. bu acıyla daha ne kadar devam edebilirdim, daha nereye kadar taşıyabilirdi dizlerim beni bilmiyordum. bir insan huzurunun kıyısına ruhunu demirlemek ve ölene kadar orada konaklamak arzusuyla yanıp tutuşuyordum ve aynı zamanda gitmek hayali kaplıyordu içimi çaresizlik içinde. bir şehirden, bir evden, bir odadan gitmek hayalinden bahsetmiyorum. kendimden, kendi aklımın içinden, aklımdakilerin hiddetli dile gelişlerini ardımda bırakıp gitmekten[/color] bahsediyordum ve dünya yani beni bir kere bile duymamış olan dünya, bir kere daha tekrarlıyordu kendini. anlaşılmıyor, anlamsızlaşıyordum. ❤ 1👏 2 👍❤😂😮😡😢👎👏
	Alıntı Yap

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)