Yaşlı Adam ve Fidan

Yaşlı bir adam her sabah evinin önüne küçük bir fidan dikiyordu.

Bir gün komşusu merak edip sordu:

— Amca, bu ağacın büyüdüğünü görebilecek misin?

Yaşlı adam gülümsedi:

— Belki göremem.

— O zaman neden dikiyorsun?

Adam toprağı elleriyle düzeltip şöyle dedi:

— Çünkü ben bu dünyadan aldığım gölgeden daha fazlasını bırakmak istiyorum.

Yıllar geçti. Yaşlı adam hayata veda etti. Fidan ise kocaman bir ağaca dönüştü.

Bir yaz günü, ağacın gölgesinde oynayan çocuklardan biri başını kaldırıp sordu:

— Bu ağacı kim dikmiş?

Yanındaki yaşlı kadın gülümsedi:

— Seni hiç tanımayan ama seni düşünen iyi kalpli bir adam.

Çocuk ağacın gövdesine sarıldı.

O gün anladı ki iyilik, karşılığını görmek için yapılmaz. Bazen bir insan gider, ama bıraktığı güzellik yaşamaya devam eder.

Anlamı:
İnsan, kendisi için değil; kendisinden sonra gelecekler için de güzel şeyler yapmalıdır.