Kendi Karanlığını Başkasına Yükleyenler ⚫⚪ - IRCRehberi.Net- Türkiyenin En iyi IRC ve Genel Forum Sitesi

**czmert** · 11 Mayıs 2026, 21:26

Kendi Karanlığını Başkasına Yükleyenler

Bazı insanlar vardır; nefes aldıkları her anı bir haklılık savaşına, attıkları her adımı bir başkasının üzerine basarak yükselme çabasına çevirirler. Kendi ruhlarındaki karanlığı, başkalarının ışığını söndürerek gizlemeye çalışırlar. Bu, sadece bir karakter kusuru değil; bir insanın kendi varlığına karşı işlediği en büyük cinayettir: Kendini bilmemek ve bilmemekte ısrar etmek.

Kendi hatasının ağırlığını taşıyamayacak kadar zayıf olanlar, o yükü hiç çekinmeden karşı tarafın omuzlarına yıkarlar. Suçluyken suçlu hissettirmek, haksızken haksızlığa uğradığını iddia etmek, dürüst bir kalbin taşıyamayacağı kadar ağır bir yüktür. Oysa onlar için bu, sadece bir "savunma mekanizması" değil, bir yaşam biçimidir. İşine gelmediğinde hakikati "algı yaratmakla" suçlayan, samimiyeti "demogoji" diye yaftalayan bu zihinler, aslında kendi içlerindeki büyük boşluğun yankısından korkmaktadırlar.

En kötüsü de, haksızlığı bile bile haksızın yanında duran o kör sadakatleridir. Adaletin değil, egonun safında yer alarak sadece kendi doğrusunu mutlak sanmak, kibrin en zehirli halidir. Kendine her türlü saygısızlığı, argoyu ve küfrü hak görüp; karşısındakinden nezaket beklemek, bir insanın sahip olabileceği en trajikomik kapasitedir. Bir yandan yıkıp geçmek, diğer yandan "bana saygısızlık yapıldı" diye feryat etmek, ahlaki bir pusulanın değil, bozulmuş bir terazinin göstergesidir.

Oysa hayat, kimsenin kibrine boyun eğmeyecek kadar gerçektir. İnsan, başkasını aşağılayarak yükselemez; sadece kendi çukurunu derinleştirir. Eleştiriye kapalı bir zihin, kurumuş bir toprak gibidir; orada hiçbir erdem yeşermez. Başkasına fırlatılan her küfür, aslında sahibinin karakterine saplanan bir oktur.

Toplum nezdinde asıl saygınlık; sesin tonunda değil, sözün doğruluğundadır. Hatalarını bir onur nişanı gibi göğüsleyip "özür dilerim" diyemeyenler, ne kadar bağırırlarsa bağırsınlar, tarihin ve vicdanın sessizliğinde kaybolmaya mahkumdurlar. Çünkü nihayetinde insan, başkasına attığı çamurla değil, kendi elinde kalan kirlilikle hatırlanır.

Gerçekten güçlü olan, bir başkasını ezerek baskınlık kuran değil; kendi nefsinin haksızlığına karşı durabilen kişidir. Geri kalan her şey, sadece bir gürültüden ibarettir.

**Zenia** · 12 Mayıs 2026, 00:15

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] emegine kalemine sağlık cok beyendim güzel yazmisin devamini beklerim

**czmert** · 12 Mayıs 2026, 00:23

Alıntı:

Zenia Nickli Üyeden Alıntı

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] emegine kalemine sağlık cok beyendim güzel yazmisin devamini beklerim

Birkaç kısa karalama. Tabi kendi arşivimden alıntılarla da biraz daha anlam katmaya çalıştım.
Beğenmene sevindim.
Sözler anlam kazandıysa ne âlâ.
Teşekkür ederim ✨

**Rüya** · 12 Mayıs 2026, 08:50

Kendi karanlığını bana yüklerken ben neden orda duruyorum kiiiii
Suçu paylaşalım kjkk
Zihnine sağlık @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

**KuaNTuM** · 12 Mayıs 2026, 08:52

Kendi aydınlığımı kimsenin karanlığına feda edemem.
O kadar değerli olacak bir varmı ki...

Emeğine sağlık gardaşım....

**Rhea** · 12 Mayıs 2026, 10:06

Emeğine sağlık, kalemine kuvvet

**guastafeste** · 14 Mayıs 2026, 21:37

insan olarak kolaya kaçmak sorumluluk yüklenmekten daha kolaydır her zaman. yargılamanın anlamaktan daha kolay olması ve tercih edilmesi gibi. ikisinde de insan değişmek mecburiyetinde kalır. suçu başkalarına atarak ekndi sorumluluğumuzdan, değişim gereğimizden kaçarız. eğer kendimizi anlar, sorunu görür ve karanlığın bizden kaynaklandığını bilirsek, değişmek zorunda kalırız.
oysa değişim her şeyden daha zordur.bir çoğumuz bunu kaldıramayız, o yüzden kolay olanı, bir başkasının aydınlığını karanlıkmış gibi göstermeyi seçeriz.

Boketto · 17 Ağustos 2026, 09:04

Alıntı:

czmert Nickli Üyeden Alıntı

Kendi Karanlığını Başkasına Yükleyenler

Bazı insanlar vardır; nefes aldıkları her anı bir haklılık savaşına, attıkları her adımı bir başkasının üzerine basarak yükselme çabasına çevirirler. Kendi ruhlarındaki karanlığı, başkalarının ışığını söndürerek gizlemeye çalışırlar. Bu, sadece bir karakter kusuru değil; bir insanın kendi varlığına karşı işlediği en büyük cinayettir: Kendini bilmemek ve bilmemekte ısrar etmek.

Kendi hatasının ağırlığını taşıyamayacak kadar zayıf olanlar, o yükü hiç çekinmeden karşı tarafın omuzlarına yıkarlar. Suçluyken suçlu hissettirmek, haksızken haksızlığa uğradığını iddia etmek, dürüst bir kalbin taşıyamayacağı kadar ağır bir yüktür. Oysa onlar için bu, sadece bir "savunma mekanizması" değil, bir yaşam biçimidir. İşine gelmediğinde hakikati "algı yaratmakla" suçlayan, samimiyeti "demogoji" diye yaftalayan bu zihinler, aslında kendi içlerindeki büyük boşluğun yankısından korkmaktadırlar.

En kötüsü de, haksızlığı bile bile haksızın yanında duran o kör sadakatleridir. Adaletin değil, egonun safında yer alarak sadece kendi doğrusunu mutlak sanmak, kibrin en zehirli halidir. Kendine her türlü saygısızlığı, argoyu ve küfrü hak görüp; karşısındakinden nezaket beklemek, bir insanın sahip olabileceği en trajikomik kapasitedir. Bir yandan yıkıp geçmek, diğer yandan "bana saygısızlık yapıldı" diye feryat etmek, ahlaki bir pusulanın değil, bozulmuş bir terazinin göstergesidir.

Oysa hayat, kimsenin kibrine boyun eğmeyecek kadar gerçektir. İnsan, başkasını aşağılayarak yükselemez; sadece kendi çukurunu derinleştirir. Eleştiriye kapalı bir zihin, kurumuş bir toprak gibidir; orada hiçbir erdem yeşermez. Başkasına fırlatılan her küfür, aslında sahibinin karakterine saplanan bir oktur.

Toplum nezdinde asıl saygınlık; sesin tonunda değil, sözün doğruluğundadır. Hatalarını bir onur nişanı gibi göğüsleyip "özür dilerim" diyemeyenler, ne kadar bağırırlarsa bağırsınlar, tarihin ve vicdanın sessizliğinde kaybolmaya mahkumdurlar. Çünkü nihayetinde insan, başkasına attığı çamurla değil, kendi elinde kalan kirlilikle hatırlanır.

Gerçekten güçlü olan, bir başkasını ezerek baskınlık kuran değil; kendi nefsinin haksızlığına karşı durabilen kişidir. Geri kalan her şey, sadece bir gürültüden ibarettir.

Tamamı kırmızı ile vurgulanması gereken çok haklı bir yazı, dert görmeyin.

**czmert** · 17 Ağustos 2026, 09:09

Alıntı:

Boketto Nickli Üyeden Alıntı

Tamamı kırmızı ile vurgulanması gereken çok haklı bir yazı, dert görmeyin.

Sizlerde öyle.
Okuduğunuz için teşekkür ederim ☕

**SokağınTavanı** · 17 Ağustos 2026, 09:10

...sadece kendi doğrusunu mutlak sanmak, kibrin en zehirli halidir.... tebrikler, yüreğinize sağlık @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]

11 Mayıs 2026, 21:26	#1
czmert ✓	Kendi Karanlığını Başkasına Yükleyenler ⚫⚪ Kendi Karanlığını Başkasına Yükleyenler Bazı insanlar vardır; nefes aldıkları her anı bir haklılık savaşına, attıkları her adımı bir başkasının üzerine basarak yükselme çabasına çevirirler. Kendi ruhlarındaki karanlığı, başkalarının ışığını söndürerek gizlemeye çalışırlar. Bu, sadece bir karakter kusuru değil; bir insanın kendi varlığına karşı işlediği en büyük cinayettir: Kendini bilmemek ve bilmemekte ısrar etmek. Kendi hatasının ağırlığını taşıyamayacak kadar zayıf olanlar, o yükü hiç çekinmeden karşı tarafın omuzlarına yıkarlar. Suçluyken suçlu hissettirmek, haksızken haksızlığa uğradığını iddia etmek, dürüst bir kalbin taşıyamayacağı kadar ağır bir yüktür. Oysa onlar için bu, sadece bir "savunma mekanizması" değil, bir yaşam biçimidir. İşine gelmediğinde hakikati "algı yaratmakla" suçlayan, samimiyeti "demogoji" diye yaftalayan bu zihinler, aslında kendi içlerindeki büyük boşluğun yankısından korkmaktadırlar. En kötüsü de, haksızlığı bile bile haksızın yanında duran o kör sadakatleridir. Adaletin değil, egonun safında yer alarak sadece kendi doğrusunu mutlak sanmak, kibrin en zehirli halidir. Kendine her türlü saygısızlığı, argoyu ve küfrü hak görüp; karşısındakinden nezaket beklemek, bir insanın sahip olabileceği en trajikomik kapasitedir. Bir yandan yıkıp geçmek, diğer yandan "bana saygısızlık yapıldı" diye feryat etmek, ahlaki bir pusulanın değil, bozulmuş bir terazinin göstergesidir. Oysa hayat, kimsenin kibrine boyun eğmeyecek kadar gerçektir. İnsan, başkasını aşağılayarak yükselemez; sadece kendi çukurunu derinleştirir. Eleştiriye kapalı bir zihin, kurumuş bir toprak gibidir; orada hiçbir erdem yeşermez. Başkasına fırlatılan her küfür, aslında sahibinin karakterine saplanan bir oktur. Toplum nezdinde asıl saygınlık; sesin tonunda değil, sözün doğruluğundadır. Hatalarını bir onur nişanı gibi göğüsleyip "özür dilerim" diyemeyenler, ne kadar bağırırlarsa bağırsınlar, tarihin ve vicdanın sessizliğinde kaybolmaya mahkumdurlar. Çünkü nihayetinde insan, başkasına attığı çamurla değil, kendi elinde kalan kirlilikle hatırlanır. Gerçekten güçlü olan, bir başkasını ezerek baskınlık kuran değil; kendi nefsinin haksızlığına karşı durabilen kişidir. Geri kalan her şey, sadece bir gürültüden ibarettir. 👍 8👏 1 👍❤😂😮😡😢👎👏 ________________
Biraz da kendimden	Alıntı Yap

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)