Ben kırıldım.
Daha kırılırım da...
Bir suskunluk kıyısında,
sözcükler gibi usulca çekildi
gözleri de gözlerimden..

Ben unutuluşların kadınıyım,
sessizce eriyip giden bir gölge gibi,
dönüp bakanı olmayan.
bir düş gibi solan,
bir nefes gibi eksilen.

Kırık şehirlerin sessizliğinde
yitip giden umutlarımı saklarım hep,
dudaklarımda bir hüzün,
kalbimde bir yalnızlık.

Ve ben,
sahipsiz bir rüzgar gibi,
kırılmaya açık,
unutulmaya yüz tutmuş eski bir müzik kutusuyum;
ama hâlâ oradayım;
Son gücümle yalnızlık melodisini
Çalıyorum..