 Kaybolurken Direnmek
Kendi kendime konuştuğum kadar kimseyle konuşmuyorum artık. En yakın dostum vücudumdaki kanser hücreleri miydi? Her gün eriyorum sanki. Sanki boşa gidiyormuş gibi çabam. Bir bir kaybediyorum beni. Aynaya baktığımda tanıdığım yüzün silikleştiğini hissediyorum. Dün olduğum kişiyle bugün aramda, görünmeyen ama ağır bir mesafe var. İnsan, kendisini kaybettiğini ne zaman fark eder? Sesinin titrediği an mı, yoksa susmayı öğrendiği zaman mı?
Ben galiba susmayı öğrendim. Çünkü anlatmaya çalıştığım her şey, kelimelerin arasında yorulup kalıyor. İçimde büyüyen sessizlik, bazen bir odayı dolduracak kadar genişliyor. Ama kimse fark etmiyor.
Oysa ben hâlâ buradayım.
Hâlâ direniyorum.
Hâlâ küçük bir umut kırıntısını avucumda saklıyorum..
12/04/2026
________________
Tümsekle Konuşmaz Ki Everest.
|