Size karşı inancı olmayan insan hayatınızda da olmasın. Size karşı anlayışı olmayan insana saatlerce dil dökmeye çalışmayın. Size saygı duymayana tenezzül etmeyin mesela. Bazı şeyler yoluna girsin diye kendinizi yormayın. Olmuyorsa olmuyordur, zorlamak kör olmaktır bazen olmayın.

Ne yapmaya çalıştığını anlamadığım insanlar bende mide bulantısı yapıyor, ne olursanız olun net olun. Benim en nefret ettiğim şey belirtisizlikle boğuşmaktır.

Bir zaman sonra alttan alma evresini bitiriyorsun.
Bir şey seni rahatsız mı etti, söyle. Olduğun yerde huzurun mu yok, kalk git. Olmuyor mu ? Zorlama. Başkalarının çabalaması gereken yerde sen savaşma.

Kusura bakın. Hiçbir şeyi abartmadan yapamıyorum. Seversem çok, sevmezsem hiç sevmiyorum. Bulursam bir şarkı, günlerce onu dinliyorum. Susarsam bir daha konuşmuyorum, konuşursam hiç susmuyorum. Kafama takmış olduğum herhangi bir şeyi çözemediğim taktirde, dünyanın sonu sanıyorum.

Sezai Karakoç'un muazzam sözü:
"Anlamak masraflı iştir;
Emek, gayret, samimiyet ister.
Yanlış anlamak kolaydır oysa.
Biraz kötü niyet, birazda cahillik kâfidir."

Herkes her şeyi istediği ve işine geldiği gibi anlamakta özgür. Beni yeterince tanıyamamış ve anlamamakta ısrar eden kimse için çaba sarf etmem. Beni tanıyan zaten sınırlarımı bilerek davranır. Anlamak isteyen sessizliğimden bile bir anlam çıkarır. Zorlamaya gerek yok bazen.

"Vazgeçemem sandığım insanlardan vazgeçtim. Unutamam dediğim şeyleri unuttum, kaybetmekten korktuğum herkese kapıyı ben açtım. Bir gün bunları yaşayacağımı söyleselerdi inanmazdım. Kimse ne kalbimde ne sırtımda yük değil artık. Her şeye geçmiş olsun."

Hayata karşı öfkenizi, sizi gerçekten seven insanlardan çıkarmak sizin tercihiniz, bir müddet sonra karşınızdakinin kırılmaktan yorulup sizi hayatından çıkarması da onun tercihi.
Saygı duymak lazım.

Bir tane bile dur noktanız yok. Bir tane bile bunu yapmak bana yakışmaz dediğiniz yer yok. Bari bunu yapmayayım hissiniz yok, saygınız yok, bunu yaparsam karşımdaki insan üzülür düşünceniz yok, hep bencilsiniz.
Yetmedi mi kendinizi düşündüğünüz ?

Çok nadirdir iyi insanların karşına çıkması, bazen zaman alır bazen de ansızın gelir, gönül bağı dedikleri şeyi bir çok insanın taşımayıp da içlerinden birtanesinin, yeri geldiğinde dertlestiğin yeri geldiğinde gülmenin tebessüm etmenin ne olduğu öğreten bir insan çıkar karşına . Kıymet bilmek, değer bilmek nedir sorusuna cevap olarak bir güzel insan çıkar karşına... Sadece teşekkür edebilirsin. :mor:

Ağlamak istersin bazen sadece
saatlerce öylece..
Hiçbir şey yapasın yoktur.
Yalnızca ağlamak,ağlamak, ağlamak...

Bir şey diyeyim mi,
İnsanın kafasının attığı noktada silemeyeceği kimse yok.
Bence karşınızdakinin sabrını nasılsa seviliyorum rahatlığı ile sınamayın.

Yıpratıcı süreçlerin sonunda pırıl pırıl kararlar alınıyor, o tökezlediğin yerde ayağının bir daha takılmayacağını bilmek çok sevdiğim bir güçlenme şekli.

Eğer edebimle oturuyorsam, susmuşsam, bu senden korktuğum için değil, senin o kötülük ve bencillik dolu beyninle dans etmeyi sevmediğimdendir. Umrunda olmam seni umursamamı gerektirmiyor.

İnsanların gündelik hırsları komik geliyor bana, hayatı ciddiye almıyorum. Yaşamlarına bir kere bile dışarıdan bakamamış insanların, gerçekten dürüst olabileceğine inanmıyorum. Böyle insanları sevmiyorum, onlarda beni.
Her şey karşılıklı.

Memnuniyetsiz insalar hep mutsuzlukları için başkalarını suçlarlar, özellikle de kendilerine en yakın insanı.

Kavga çıkmasın diye sustuğum zamanlar, kırılmasın diye sessiz kaldığım konular ve kaybetmemek için Altan aldığım insanlar oldu. Şimdi anlıyorum ki; Bazı kavgalar çıkmalı, bazı kalpler kırılmalı, bazı insanlar kaybedilmeliymiş.

Bugüne not;
Kimseye mahkum değilsin. Her kim olursa olsun, hayatında kalmasını istediğinden ötürü her şeyi sineye çekip katlanmak zorunda değilsin. Sevgi bu değil, olmamalı. Oturup konuştuktan sonra, bazı davranışlar kırdığı halde değişmiyorsa veya mücadele yoksa sevgide biter.