bunlar hocaların klasik öğrencilerini gaza getirme cümlelerinden başka bir şey değil. tiyatro sahnesi ile hayat sahnesi aynıymışmış. sırf birileri ekmek yiyebilsin diye tiyatrolar tarihin hep özel perdeleri olarak millete aksettirildi. hayatın her türlü derdi tasası ancak ve ancak tiyatro ile anlaşılabilir ve çözülebilir sanılıyor tam aksine toplumsal sorunları ortaya koysa da vodvil yapsa da reel anlamda hiçbir katkısı olmuyor. seversin sevmezsin o ayrı bir konu. afrikadaki köle ticaretini bana en iyi şekilde piyes etsen neye fayda, neye yarar ? hayat tiyatrolarda, dizilerde, filmlerde görüldüğü gibi değildir hiçbir zaman. bunlar hep pollyannacılığın getirdiği sanrılar.