İMKANSIZ

Herkesin vardır bir imkansızı,
ulaşamadığı bir el.
Dokunamadığı bir yüz.
Biraz rüzgar;biraz hüzün,
birde geç kalmışlık kalır geriye.
Gönlünün ilk çalanı olur bazen,
adı geçince içi titrer insanın.
Göğsünde bir yankı gibi sürer hatırası,
bir şarkı susmaz orada,
kimse bilmez sadece o duyar.
Kaderle konuşur sonra,
Niye der,Niye böyle?
ama kader suskun bir aynadır.
Yüzünü gösterir cevabını vermez,
ve insan ömrünü bir sevdaya bırakır,
yarasına alışır.
Adını unutur da sızısını unutamaz.
Çünkü bilir;hiçbir yara geçmez tam olarak,
ve hiçbir sevda bitmez yarım kalmışsa eğer..