Hayat bazen garipliklerle doludur.Bize içinde bulunduğumuz günü unutturacak kadar garipliklerle hemde.

İçimizi acıtanda o acıyı geçirecek olanda hep aynıdır...Dönüp dolaşıp hep aynı kişiye açılır kapılarımız..Yanılgılarımız,yangınlarımız,yalnızlı ğımız hep aynı kişiye yöneliktir aslında...Bazen söylemeden yazdığımız cümleler bazen iç sızısından damlayan hüzünler...Evet! hepsi aynı kişiye...Nedenler ararken nedensiz sevmek bazen..Düşlerden kopmayan koparılamayan bir parça gibi...En dibe vurulmuş bir hal gibi...Dönüp dolaşıp çartığımız yalnızlığımız gibi...Onu sayfalara dökerken çağla gözlerinden muhteşem tebessümüne kadar virgül ve gibilerle sıralamak hayatın en güzel işi olsa gerek...Söylenmemiş sözlerimdeki acılarımla seviyorum seni...Belki biraz kırık biraz eksik ama kabul et sende bana tam değildin...Yanındayken bile uzaktın bana...Elimi uzatacağım anda soktun bütün boşlukları aramıza...Ben her daim sessiz çığlığımla seni sevdiğimi haykırırken sen her daim uzak kalmaya çalıştın...Ummadığım anda üzerimde yakaladığım bakışların bağladı beni sana...O anda nedenlerim oldun...Milyonlarca neden ve niçinlerle hep sana dair sorularıma sende cevap aradım...fakat birinin bile cevabını bulamadım.işte hayat sevdiğin kişi için bu şıklardaan birini yaşamakmış...

Sensiz her zaman yaşadım...sensizken sana dairide yaşadım...şimdi ise sana rağmen yaşıyorum...sözsüz duygusuz hissiz....