Yorgunum…
Gecenin bile beni taşıyamadığı kadar,
Sustum; kelimeler bile erken uyudu bu akşam.
Omuzlarımda biriken yıllar var,
Adını koyamadığım kırgınlıklar gibi ağır.

Yorgunum…
Koşmaktan değil, beklemekten,
Hep güçlü durmaktan,
Hep “iyiyim” demekten.
Kalbim mesaiye kaldı bugün yine.

Bir kahve soğudu masada,
Bir umut daha sessizce kalktı içimden.
Gülüşlerim yarım,
Uykularım borçlu bana.

Yorgunum…
Ama vazgeçmekten değil,
Sadece durup nefes almak istiyorum.
Belki bir sabah,
Bu yorgunluk geçer diye değil,
Yorulmaya değecek bir şey çıkar diye.