|
|
 |
| | Seçenekler | Stil |
| |
Dün, 19:23
| #1 |
   |  Kuru Sıkı Ahlakçılar ve "Cool" Maskeli Asalaklar Kuru Sıkı Ahlakçılar ve "Cool" Maskeli Asalaklar 🎙️ Seslendirilmiş Hâlini Dinlemek İçin [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...] Günümüzde , reel ya da sanal fark etmeksizin, toplumsal bir çürümenin en arsız durumlarıyla karşı karşıyayız: Kendini nirvana sanan, "farklıyım" illüzyonuyla her fırsatta ön plana çıkmaya çalışan, ancak sığ bir "cool" maskesinin ardına gizlenmiş bomboş karakterler... Kendi trajik hatalarına, ahlaki zaaflarına ve entelektüel sefaletlerine bakmaksızın, çevrelerindeki insanları acımasızca yargılamayı kendilerinde bir hak gören bu güruh, modern toplumun en büyük yanılmasıdır. En ufak bir haklı eleştiri karşısında dahi ütopik ve histerik tepkiler vermeleri, aslında içlerindeki o devasa yetersizlik duygusunun ve suçluluk psikolojisinin dışa vurumundan başka bir şey değildir. Bu tipler, toplumun etik ve değer yargılarını fütursuzca çiğnerken, aynı ağızla ahlaktan, sevgiden, aşktan ve efendilikten dem vuracak kadar yüzsüzleşebilirler. Her gördüğü, her konuştuğu karşı cinse anlık ve doyumsuz heveslerle "yürümeyi" modernlik sanan, sevgiyi kutsal bir bağ olmaktan çıkarıp ucuz bir tüketim nesnesine dönüştüren bu zihniyet, aşkın adını kirleten birer panayır soytarısıdır. “Kelimelerin anlamını yitirdiği bir çağda, ahlak lügatini en çok kirletenler, onu en çok ağzına dolayanlardır.” — Friedrich Nietzsche Daha da acısı, bu sahte maskeli insanların ilişkileri bir "basamak" olarak kullanma arsızlığıdır. Bir zamanlar sevgilisi olduğu, her türlü duygusal ve tensel yakınlığı paylaştığı insanla, ayrıldıktan sonra hiçbir şey olmamış gibi "kanka" veya "dost" kalabilme marjinalliğini pazarlarlar. Bunu bir olgunluk gibi sunarken, arka planda millete ilişki durumu, yaşantısı ve toplumsal değerler üzerinden ahkam kesmekten geri durmazlar. Sırf aynı ortamda bulunuyor diye insanlarla pervasızca, sınır tanımadan konuşmayı "samimiyet" zannederler. Oysa bu samimiyet değil, düpedüz hadsizlik ve sınır ihlalidir. Karşılarındaki insanın bu laubalilikten rahatsız olup olmayacağını düşünecek bir empati kırıntısına bile sahip değillerdir. İşin en tehlikeli boyutu ise bu boş ve şekilsiz karakterlerin toplum gözünde "efendi, kendi halinde, zararsız" olarak gizlenmeyi başarmış olmalarıdır. Göz önünde bir melek, gizli odalarında ise her türlü hayasızlığı mübah gören birer fırsatçıdır. Kendileri gibi birini gördüklerinde ise ahlak bekçiliğine soyunup onları ezmekten geri durmazlar. Burada net bir ayrım yapmak gerekir: Benim hayatı, rotası ve ne istediği belli olan, çapkınsa bunu açık yüreklilikle kabul eden insana bir saygım vardır. En azından o, ne olduğunu inkar etmeyen bir dürüstlüğe sahiptir. Fakat bu sahte "cool"lara gerçek adlarını; yani çapkın, yavşak, terbiyesiz veya saygısız dediğiniz an, anında savunma modları devreye girer. Suçluluklarını örtbas etmek için zeytinyağı gibi üste çıkıp karşılarındaki insanı suçlu ilan edecek kadar manipülatiftirler. “İkiyüzlü insanın sadece dili dürüsttür, kalbi ise bir fesat yuvasıdır. Onun erdemi, başkalarının kusurlarını kendi günahlarına kalkan yapmaktır.” — Moliere Bizler, "Bize zararı yok, arkada ne halt yerse yesin" diyerek bu asalakları aramızda barındırdıkça, en büyük hatayı kendimize yapıyoruz. Çünkü bu ahlaki çürüme dönüp dolaşır, eninde sonunda yakın çevremizi, sevdiklerimizi zehirlemeye başlar. O noktada dövünmenin hiçbir faydası yoktur. Bu tipleri sineye çekmek, onların arsızlığına ortak olmaktır. Onları normalleştirmeyiniz; yapmamız gereken tek şey, onları toplumsal ve sosyal dairelerimizden söküp atmak, aramızdan tamamen uzaklaştırmaktır. Hatasız kul aramıyoruz. İnsanız; bu hayatın içinde elbet kırılacağız, elbet yanlış yollara sapacağız. Ancak "iyi insan" olabilmenin yegane şartı, hatalardan övünç duymak değil, onlardan ders çıkarıp hayatı daha stabil, daha erdemli yaşamak için mücadele etmektir. Hatalarını birer meziyet gibi savunup, ardından çevreye kuru sıkı ahlak nutukları fırlatmak, karakter zafiyetinin en sefil halidir. “Kendi yalanına inanıp onunla yaşayan insan, en sonunda ne kendi içindeki ne de etrafındaki gerçeği ayırt edebilir hale gelir. Ve böylece hem kendine hem de tüm dünyaya saygısını kaybeder.” — Fyodor Dostoyevski (Karamazov Kardeşler) Bizler hatalarıyla yüzleşen dürüst insanların yanında olmalıyız; günahlarını erdem gibi pazarlayan, sahte maskeli eziklerin değil. Aramızda hatalarından övünç duyan, bunları savunan ve bu yolla toplumu çürüten hiç kimseye yer yoktur, olmamalıdır. - Yazarlardan alıntılar dışında metin tamamen şahsıma aittir. Kendi fikir ve düşüncelerim 👏 1
________________  |
| |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
| |
Hybrid-Şeklinde
