Hayat sana hiçbir şey borçlu değil.
Ne adalet vaat eder, ne de emeklerinin karşılığını zamanında verir.
Bazen en çok çalışan en azını alır, en iyi niyetli olan en çok kırılır.
Ve çoğu zaman, doğru olmak yetmez.

İnsanlar sandığın kadar derin değil, dünya sandığın kadar anlamlı değil.
Herkes bir gün gider, bazıları yavaş yavaş, bazıları aniden.
Kalıcı sandığın şeyler dağılır, vazgeçilmez dediklerin senden vazgeçer.
Gerçek şu ki; çoğu şey geçmez, sadece sen alışmayı öğrenirsin.

Ama işin aslı burada başlar:
Bu karmaşanın içinde kim olmayı seçtiğin.

Sertleşebilirsin.
Umursamaz, kırıcı, bencil biri olabilirsin.
Dünya seni buna zorlar, hatta ödüllendirir bile.
Ama o zaman kaybettiğin şey, kazandıklarından çok daha büyüktür: kendin.

Bu yüzden, zor olanı seç.
Kırıldığında kin tutmamayı, yorulduğunda devam etmeyi, yalnız kaldığında dağılmamayı.
Çünkü kimse seni kurtarmaya gelmeyecek.
Ve bir gün dönüp baktığında, seni ayakta tutan şeyin başkaları değil, kendi duruşun olduğunu anlayacaksın.

Unutma:
Hayat seni ya ezer ya da eğitir.
Ama nasıl çıkacağını sen belirlersin.

Ve eğer bir iz bırakacaksan, bu iz başarılarınla değil;
karanlığın içinden geçerken neye dönüşmediğinle hatırlanacak.