Hayat diyorum kadın, bana hayatı nefesinle yaşatıp, sözlerinle anlatır mısın?
Hiç bitmeyecek bir masal gibi öylece çocuk olur dinlerim seni
Ne söylersen söz sana şüphesiz inanırım
Anlattıklarını yaşar, anlatmadıklarını merak ederim ve sen anlattıkça kendimden geçerim
Sonra kendimi sana anlatırım
‘’Sahi ben kimim?’’
Seni hatırladığım her an, kendimi unutuyorum
Doğru ya ben saçlarımın her terlinden ayak parmak uçlarıma kadar sen olmuşum
Kendimi anlatmak seni anlatmak, seni yaşamaktır
Seni yaşamak hayatı anlamak, hayatı yaşamaktır
Beni hayatsız bırakma kadın
Beni Nefessiz Bırakma Kadinimmm..

Burası bir ayrı güzel Kaan bey.Güzel bir şiir.Emeğinize sağlık.