Sessizliğin İçinde

Bir akşamüstü çökerken şehrin üstüne,
Adını fısıldar rüzgâr usulca.
Ben yine seni düşünürüm,
Kimsenin bilmediği bir yerde,
Kimsenin duymadığı bir duayla.

Gözlerin gelir aklıma,
Geceyi aydınlatan iki yıldız gibi.
Bir gülüşün yeter bazen,
Koca bir ömrü güzelleştirmeye,
Bir susuşun yeter,
İçimde bin cümle bırakmaya.

Belki yollar uzak,
Belki zaman acımasız…
Ama bazı insanlar vardır,
Kalbe bir kez dokunur
Ve bir daha hiç gitmez.

Sen de öylesin.
Adın geçmese de hiçbir cümlede,
Şiirin en güzel yerinde
Hep sen varsın.