İçeriği Görebilmeniz için Üye olmalı / Giriş Yapmalısınız..!

Günün birinde tanrı kedi, sırtında bir heybeyle yeryüzüne intikal etmiş ve fâni dünyanın bütün kedilerini etrafına toplayıp onlara seslenmiş:

"Ey hane-i cihanın an-ı devranının mensubiyetiyle mevcut mihmandar kediler! Önümde duran iki gözlü torbanın bir yanında hayır, öbür yanında aynı miktar şer. Şimdi keyfiyet sizdedir, dileyen istediğini seçer. Gelin ve ihtiyacınız kadar olanı alın, böylece beni payidar kılın."

Tanrı kedinin sebeb-i ziyaretini öğrenen kediler, gayet memnun ve müteşekkir bir hissiyatla hemen üşüşmüşler torbalara. Derken, heybede iyiliğin bulunduğu torba muazzam bir ilgi görerek yağmalanırcasına eriyip gitmiş, talibi az olan kötülüğünse büyük ekseriyeti torbada arta kalmış. Artık heybenin başına kimse varmaz olunca ziyaretinin payan bulması gereğine karar veren tanrı kedi, arta kalanıyla heybesini almış ve mühleti ebedi, mekânı payidar olan makamına geri dönmüş.

Çok geçmeden tanrı kedinin bu ziyaretinin hikmeti sual olunmaya başlanmış ve bir müddet sonra kediler, ne yaptıklarının farkına varmış.

İşte o günden beri kedilerin ekseriyeti kendisi için iyi olanın talibi olur, ama hayrın payından nasip olunan onlara kâfi gelmez, onları tatmin etmez.

İşte o günden beri kedilerin ekseriyeti heybede arta kalan kötülükten dem vurur ve birbirini o kalan şerrin layığı olmakla yaftalar durur.

Kediden örnekle insan-ı beşer, o beşer ki böyle gelmiiiş, böyle gider. Pandoranın kutusunda kalan umut anca bizi eğlemeye yeter.

Kaleminin arz-ı kelâmına sağlık.

________________

çöplük varsa, kedi de vardır