Yorumlar

**ngm** · #1

Gece, içime doğru kapanan uzun bir koridor gibi,
ne bir ses var etrafımda, ne de sığınacak bir yankı.
Sanki dünya, usulca çekmiş kendini benden,
ve ben, içimde kalanlarla baş başa bırakılmışım.

Bir yalnızlık büyüyor içimde,
adı konuldukça derinleşen,
söylenmedikçe çoğalan bir şey bu.
Kalabalıklar bile örtmüyor üstünü,
çünkü en çok insanın içinde üşüyor insan.

Gözlerim…
bir yere ait olmak ister gibi bakıyor,
ama her bakış biraz geri dönüyor kendine.
Sanki yollar var,
ama hiçbiri varacağım yer değil.

Ve ben,
alışıyorum yavaş yavaş eksik yaşamaya,
bir şeylerin hep yarım kalmasına.
çünkü bazı yalnızlıklar,
gitmekle değil,
hiç gelmemiş olmakla başlıyor. 𝓿𝓓..