Bazı hâller vardır ki izahı, kendisinden daha kaba düşer.
Bu yüzden insan, her duyduğunu dile getirmez;
her hissettiğini de görünür kılmaz.
Zira her şeyin açık edilmesi, onu hak ettiği derinlikten mahrum bırakır.

Bu çağ, duyguyu hızla tüketmeye meyilli. Anlaşılmayan değil;
çabucak hükme bağlanan bir dünyadayız.
Oysa bazı kırılmalar, hüküm değil sükût ister.
Çünkü incelik, en çok kendini geri çekebildiği yerde muhafaza edilir.

İnsan, zamanla şunu idrak eder:
Herkesin anlayışı, her duygunun muhatabı değildir.
Bu yüzden bazı şeyler anlatılmaz; sadece taşınır.
Ve belki de en sahici duruş, tam burada başlar:
İzaha düşmeden, sınırı zarafetle koruyabilmekte.