HEDER

İnsan, birinin sevincini bölmek için ne kadar da çok yorulur,
Oysa iyilik, olduğu yerde duran o zahmetsiz genişliktir.

Bir bakışın ışığını karartmak, bir cümleyi ortasından kesmek,
Önce kendi içinde o büyük karanlığı kurmayı gerektirir.

Neden seçer insan, akışın tersine o ağır küreği çekmeyi?
Yalnızca kırmak için harcanan o büyük, o yorgun gayret,
Kendi ömründen nefes tüketmekten başka bir şey değildir.

Biri biraz daha kırılınca, dünya daha yaşanılır bir yer olmuyor,
Birinin içine bıraktığın o yeni tedirginlik,
Senin uykularını daha güvenli kılmıyor.

İnsanın insana borcu, onu biraz daha parçalamak olmasa gerek.
Zaten eksik, zaten her yerinden yamalıyken hayat,
Bir canı daha ürkek, daha sessiz bırakmanın kime ne faydası var?

Anlarsın sonunda,
Yıktığın yerin tozunda en çok sen boğulursun.

Kimse, bir başkasını eksilterek kendisini tamamlayamadı.

Çaba dediğin, o kör ve sarsıcı biriktirme telaşı,
Birini biraz daha kırılgan bir gölgeye dönüştürürken,
Aslında kendi içinde kapattığın kapıların ağırlığıdır.

Çünkü kötülük,
İnsanın en çok kendisini heder etmek için harcadığı enerjidir.