Eski bir koltuğun kumaşında biriken o dilsiz tereddüt,
Odaya kimin girmediğinin en kesin kanıtıdır.

Zaman, akrep ile yelkovanın arasındaki boşlukta işlemez,
Perdeleri hiç açılmamış bir pencerenin sessizliğinde küflenir.

Gökyüzü,
Camın soğuğuna bırakılmış son bakıştır artık.

Avucumuzda taşıdığımız bu ince sızı,
Hiç yaşanmamış dokunuşların geç kalmış yankısıdır.

Hangi aynaya baksak,
Yüzümüzden önce arkamızda bıraktığımız boş oda görünür.

Varlık, masada kuruyan bir su halkasıdır.
Yalnızlık, o halka silindikten sonra bile bardağın yerini unutmamasıdır.

Duvarlar,
Kendilerine yaslanan omuzların ağırlığını yıllarca saklar.

Eşyalar,
İnsanların unuttuğu hayatı birbirlerinden gizler.

Herkes,
Kendi uçurumuna her gün biraz daha su taşır.

Ve en çok,
Büyüttüğü karanlığa "umut" demeyi öğrenir.

Bunca gidiş...
Bunca birbirine benzeyen veda...

Neden tuttuğumuz her el,
Biraz daha eksildiğimizi hatırlatır?

Her sevda,
Yıkıldığı evi bir başkasının kalbinde yeniden kurmaya çalışır.

İnsan,
Başkasının hayatında yer ararken
Kendi boşluğunu genişleten sessiz bir sürgündür.

Belki de bütün ömrümüz,
İçimizde çoktan terk edilmiş bir odanın kapısını çalmaktır.

Ve sonunda,

Kimse ölmeden gitmez bu dünyadan,

Önce sesi çekilir eşyalardan,
Sonra adı yavaşça kendi ağzından.

Geriye ise,

Bir sandalyenin kimse oturmuyormuş gibi duruşu,
Bir pencerenin hala birini bekliyor oluşu
Ve hiçbir aynanın söylemeye cesaret edemediği

O eksik insan kalır.