|
|
 |
| | Makale Ayarları | Stil |
22 Nisan 2026, 15:33
| #1 |
 Ateşkes Sırtımda kendi gölgem, ağır ve suskun. Nereye gitsem, aynı ses doluyor içime. Dünyanın en yumuşak yastığına bıraksam başımı, Uyku değil gelen, İçimde dinmeyen bir uğultu. Kendi içimde bir mahkeme kurmuşum, Yargıç da benim, sanık da. En çok da kendi sesim yoruyor beni, İnsan her şeye direnebiliyor... Ama bir gün kendine yeniliyor. İşte o yara hiç kapanmıyor. Yoruldum artık. Sormaktan, aramaktan, susmaktan… Aynaya her baktığımda biraz daha çatlayan bir yüzle karşılaşmaktan. Kaçacak bir yer kalmadı, nereye gitsem kendim çıkıyorum karşıma. Ve hiçbir liman İçimdeki fırtınayı dindirmiyor... Şimdi, Göğsümün ortasına bir beyaz bayrak asıyorum. Yavaşça bırakıyorum elimdeki o eski kılıcı. Anladım, insan kendinden yorulunca Ruhu bile küsermiş. Barışmadan hiçbir şey iyileşmiyor. Gel diyorum kendime, Gel otur yanı başıma... Savaş bitti artık. Bak, ellerim boş Ve ilk defa bu kadar hafif. Kusurlarımızla kalalım biraz, eksik ama gerçek. Çünkü bizden başka kimsemiz yok. Uzlaşalım artık kalbim, susmayan sancım Diz çökelim hayatın önünde. "İnsan ancak kendine dokunabildiğinde iyileşiyor." 👏 2
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” | |
| |
| Şu Anda Bu Makale Görüntüleyen Aktif Kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| |
Ağaç şeklinde