 Ateşkes
Sırtımda kendi gölgem, ağır ve suskun.
Nereye gitsem, aynı ses doluyor içime.
Dünyanın en yumuşak yastığına bıraksam başımı,
Uyku değil gelen,
İçimde dinmeyen bir uğultu.
Kendi içimde bir mahkeme kurmuşum,
Yargıç da benim, sanık da.
En çok da kendi sesim yoruyor beni,
İnsan her şeye direnebiliyor...
Ama bir gün kendine yeniliyor.
İşte o yara hiç kapanmıyor.
Yoruldum artık.
Sormaktan, aramaktan, susmaktan…
Aynaya her baktığımda
biraz daha çatlayan bir yüzle karşılaşmaktan.
Kaçacak bir yer kalmadı,
nereye gitsem
kendim çıkıyorum karşıma.
Ve hiçbir liman
İçimdeki fırtınayı dindirmiyor...
Şimdi,
Göğsümün ortasına bir beyaz bayrak asıyorum.
Yavaşça bırakıyorum elimdeki o eski kılıcı.
Anladım,
insan kendinden yorulunca
Ruhu bile küsermiş.
Barışmadan hiçbir şey
iyileşmiyor.
Gel diyorum kendime,
Gel otur yanı başıma...
Savaş bitti artık.
Bak, ellerim boş
Ve ilk defa bu kadar hafif.
Kusurlarımızla kalalım biraz,
eksik ama gerçek.
Çünkü bizden başka
kimsemiz yok.
Uzlaşalım artık kalbim,
susmayan sancım
Diz çökelim hayatın önünde.
"İnsan ancak kendine
dokunabildiğinde iyileşiyor."
________________ — “Bazen en büyük kayıp, yaşanmamış ihtimallerdir.” |